Aus dem hellegen Evangelium nom Lukas (Lk 4, 16-21)

De Jesus ass op Nazareth gaang, duer, wou hien opgewuess war. Esou wéi et um Sabbat seng Gewunnecht war, ass hien an d'Synagog gaang, an do ass hien opgestan, fir virzeliesen. Hie krut d'Buch vum Prophéit Isaias gereecht. Hien huet d'Buch opgemaach an déi Plaz fonnt, wou geschriwwe steet: Dem Här säi Geescht ass op mir, well hien huet mech gesaleft. Fir deenen Aarmen eng gutt Noriicht ze verkënnegen, huet hie mech geschéckt, fir deene Gefaangenen ze verkënnegen, datt si fräikommen, an deene Blannen, datt si nees gesinn, fir déi Gebrachen an d'Fräiheet ze schécken an e Gnodejoer vum Här auszeruffen. Nodeems hien d'Buch zougemaach an et dem Dénger hanneschtginn hat, huet hien sech gesat. All déi, déi an der Synagog waren, hu gespaant op hie gekuckt. Dunn huet hien ugefaang, hinnen z'erklären: "Haut ass dëst Wuert aus der Schrëft bei iech zou an Erfëllung gaang."

Éischt Oktavpriedegt: "Maach et wéi Gott a gëff Mënsch" (Bëschof Franz Kamphaus)

Léiwen H. Äerzbëschof,
Léiwen H. Weibëschof,
Léif Pilgerinnen a Pilger

« Maach et wéi Gott a gëff Mënsch », dëse Saz vum verstuerwene Bëschof vu Limburg dem Franz Kamphaus huet mech zum Thema vun den Oktavpriedegten inspiréiert.
Et mech ëmmer nees a frou an dankbar, datt mir Mënschen, fir Gott esou wichteg a wäertvoll sinn, datt hien am Jesus ee vun äis ginn ass.. Gott hëlt d’Initiative net mir. 
Gott traut eis Mënschen eppes zou, Hie well eis net kleng maachen, mee Hien well, datt dat Bescht dat hien an eis geluecht huet, grouss gëtt, a virun allem, datt mir am Glawen un Hien an am Asaz fir de Mënsch eis Erfëllung fannen. 

Mënsch sinn ass schéin. Et ass net ëmmer einfach. 
Mënsch sinn elo an hei, dat ass eist Liewen. Als Mënschen droe mir Verantwortung fir an der Realitéit ze stoen a se matzegestalten. Als Chrëschtinnen a Chrëschte gleewe mir, datt Gott och haut an der Realitéit, am Alldag do ass. Un eis ass et d’Zeeche vu senger Präsenz ze sichen an drop opmierksam ze maachen. 
D’Evangelium ass eng gutt Noriicht fir elo an hei, et ass wéi e Kompass deen eis Orientéierung gëtt. D’Evangelium stäerkt eis am Mënschsinn, well mir do erfuere wéi de Jesus et mécht, dofir baut och all Priedegt op en Evangelientext op. 

Maach et wéi Gott a gëff Mënsch : 
Lo denkt Dir väeicht zu Recht, ma mir sinn dach Mënschen. 
Natierlech si mir Mënschen, mir gehéieren zur Mënschheetsfamill. Gott huet äis aus Léift geschafen.
An dach ass dat mat eisem Mënschsinn esou eppes. Heiansdo oder méi dacks mierke mir selwer, datt dat mat deem Mënschsinn net esou 100% klappt wéi mir dat gären hätten. Et geet duer fir e Bléck an d’Realitéit ze  werfen : ze vill Kricher, onnéideg Gewalt, vill Honger, Zerstéierung vun der Schëpfung. Mënschlechkeet ass op munchen d’Plazen ënnert d’Rieder komm. 
Eist Mënschsinn ass ni fäerdeg, well d’Liewen an d’Evangelium invitéieren oder drängen äis zu Verännerungen. 
An als Chrëschtinnen a Chrëschten hu mir eng immens Chance. Mir kënnen an der Nofolleg vum Jesus gesinn a léiere wat et heescht wierklech Mënsch ze sinn. 

Firwat ass Gott Mënsch ginn ? 
Di Mënschen, déi d’Bicher vum  alen Testament geschriwwen hunn, erziele vun der Geschicht vum Vollek Israel, mat Gott. Et ass eng Geschicht mat vill Auf und Ab, awer an allem wat geschitt, hëlt Gott seng Léift net zréck, Hien mécht ëmmer nees den éischte Schrëtt. An esou wiisst an den Häerzer vun de Mënschen d’Sehnsucht, datt Gott selwer kënnt fir en neien Ufank ze setzt. E neien Ufank, bei deem Gott dem Mënsch ganz nokënnt. An doduerch gëtt de Mënsche gerett a gëtt fräi vun allem wat Mënschsinn zerstéiert oder abiméiert, fräi vun der Sënnlosegkeet, letztendlech fräi vun der Trennung mat Gott, déi ëmmer nees spierbar ass, wa mir eist Mënschsinn net ganz liewen. De Mënsch gëtt erléist, befreit.
Den Hl Ignatius vu Loyola huet a sengem Exerzitien, e Buch zur Uleedung zum Gebiet, eppes Wonnerbares zum Komme vu Jesus an d’Welt geschriwwen. De Mënsch dee biet, ass invitéiert an de Bléck vu Gott eranzeklammen, sou wéi Gott d’Welt kuckt , a sech dann d’Gespréich a Gott tëscht dem Papp, dem Jong an dem Hl Geescht virzestellen, wéi a Gott de Wonsch wiisst an d’Welt ze kommen, andeems de Jesus Mënsch gëtt.  (Ex spir 102,106)

Ass dat net wonnerschéin an onbegräiflech an engems : A Gott wiisst de Wonsch, an d’Welt ze kommen an deem de Jesus Mënsch gëtt. Et ass Gottes Wonsch, hie kennt eis Realitéit, an hie well am Jesus eist d’Mënschsinn deelen, datt mir Mënschen en erfëllte Liewen hunn. Mir kënnen dee Mënsch ginn, wéi Gott jiddereen eenzelne gesäit. Mat där Beruffung an deenen Talenter déi Gott eis an d’Häerz geluecht huet. Mat enger Würd, enger Dignitéit ginn, déi keen eis ka wech huelen. 
Doduerch datt Gott Mënsch am Jesus gëtt, schenkt Hien eis Undeel u sengem Liewen. Do bleift eis just Staunen an eng grouss Dankbarkeet.

Gott gëtt wierklech Mënsch am Jesus, hie mécht net nëmmen sou. De Jesus lieft d’Mënschsinn mat de schéine Säiten an d’Liewe mat senge Begrenztheeten a mat Leed an Doud. Hien duerchlieft alles, dofir ass hien mat äis an allem wat mir erliewen. Dorobber dierfe mir trauen.
Fir Mënsch ze ginn, brauch Gott e Mënsch, dee ganz Jo seet. Maria ass déi Fra, déi ganz Jo zu Gott seet, fir datt Jesus duerch si kann an d’Welt kommen. 
Hir Missioun ass eenzegaarteg. Si kann eis léieren, wéi Gott och an jidderengem vun äis ka gebuer ginn, wéi Jesus an eis wuesse kann, an duerch eist Liewen, eis Léift  zu anere Mënsche ka gedroe ginn. 

Den Evangeliumstext, dee mir héieren hunn, weist eis e Wee. Den Text ass wéi e Resumé vun deem wat de Jesus seet a mécht. 

De Jesus handelt a schwätzt an der Kraaft vu Gottes Geescht 
Hien verkënnegt di Gutt Noriicht un di Aarm, mécht datt di Blann gesinn a schenkt deene Mënsche Befreiung, déi onfräi sinn. 
Mam Jesus brécht eng nei Zäit un : "Haut ass dëst Wuert aus der Schrëft bei iech zou an Erfëllung gaang."
Dat gëllt och fir eis elo, hei an der Kathedral oder virun der Televisioun oder dem Computer. Mir si gemengt, wann et heescht : den Aarme gëtt eng gutt Noriicht verkënnegt, di Blann gesinn, déi di onfräi si kréie Befreiung geschenkt.
Lo denke mir vläicht, ech sinn dach net aarm, oder blann oder onfräi ?
An awer : si mir net heinsado aarm, well mir net di richteg Wierder oder Geste fannen, blann well mir eis d’Realitéit rosa rout oder pechschwaarz molen, blann well mir net gesinn oder iwwersi wou mir gebraucht ginn, onfräi, well eis Gewunnechten, eis Virurteeler, eis Ängschten eis gefaangen halen, a mir eis net trauen en 1. Schrëtt ze maachen. 
Jesus wëll eis fräi maachen, da gesi mir, datt Gott an eisem Liewen do ass : (dat kann an enger déiwer Erfahrung am Gebiet sinn, grad wéi am Ruffe vu Mënschen, eise Bridder a Schwësteren am Jesus, déi eis Hëllef brauchen. )
Da kënne mir a senger Nofolleg Mënsche vum Fridde ginn, déi sech fir Gerechtegkeet asetzen, Mënsche vun der Hoffnung, déi wëssen, datt Gott am Jesus mat eis ass, egal wat d’Liewe bréngt. 

Fais comme Dieu et deviens humain, personne humaine, cette phrase de l’évêque défunt de Limburg, Franz Kamphaus , m’a inspirée pour le thème de l’octave.
Dieu s’est homme en Jésus, par amour pour nous les humains. Jésus partage notre vie avec ses hauts et ses bas, avec ses expériences joyeuses comme avec ses expériences de souffrance, d’abandon et de mort. Il est avec nous.
Jésus s’est fait homme pour que nous ayons la vie en abondance, c. à d. unie à Dieu dans la foi, une vie qui fait sens.
En Jésus, Dieu a posé un nouveau départ qui permet à l'humain d'être très proche de Dieu, et ainsi d'être sauvé. Ou, pour le dire autrement: d’être libéré de tout ce qui détruit ou endommage la personne humaine, libéré du vide, et finalement libéré de la séparation avec Dieu, que nous éprouvons quand nous ne vivons pas pleinement notre humanité.
Jésus veut nous libérer afin que, en le suivant, nous devenions des personnes de paix qui défendent la justice. 
Il n’y a que Dieu pour nous aimer ainsi. L’incarnation de Jésus nous dépasse et en même temps elle nous invite à l’action de grâce et à l’émerveillement.

Dans l’évangile de St Luc, nous avons entendu Jésus, qui se manifeste dans la synagogue de Nazareth. Il parle d’annoncer la bonne nouvelle aux pauvres, d’ouvrir les yeux des aveugles, de libérer les captifs. 
Cette parole s’adresse aussi à nous ici maintenant.

Prenons un moment de silence et de prière personnelle- l’organiste va jouer de l’orgue- et que chacune chacun demande à Dieu dans son cœur e que Dieu nous aide à faire grandir ce qu’il y a de mieux en nous pour porter Jésus aux hommes et aux femmes d’aujourd’hui.

Huele mir eis ee Moment vu Stëllt a Gebiet, den Doumorganist spillt déi Zäit op der Uergel.
Jiddereen ka Gott a sengem Häerz froen, datt Hien hëlleft dat Bescht an him wuesse ze loossen, an esou Jesus bei d’Mënsche vun haut ze droen.

Amen.

Aus dem hellegen Evangelium nom Matthäus (Mt 9, 9-13)

Där Deeg een huet de Jesus e Mann, dee Matthäus geheescht huet, beim Oktroishaische sëtze gesinn,
an hie sot zu him: "Komm mir no!" Dunn ass de Mann opgestan an ass him nogaang. A wéi de Jesus am Haus bei Dësch war, kuck, du si vill Steierandreiwer a Sënner komm an hunn sech mat him an senge Jünger un den Dësch gesat. D'Pharisäer, déi dat gesinn hunn, soten zu de Jünger: "Firwat ësst äre Meeschter mat de Steierandreiwer an de Sënner?" De Jesus awer huet et héieren a sot: "Et sinn net déi Gesond, déi en Dokter brauchen, ma déi Krank. Dir awer gitt a léiert, wat et heescht: Baarmhäerzegkeet wëll ech, an net Affer! Ech sinn nämlech net komm, fir déi Gerecht ze ruffen, ma d'Sënner."

Zweet Oktavpriedegt: "Mënsch sinn - sou wéi mir sinn" (Mt 9, 9-13)

Léiwen H. Äerzbëschof,
Léiwen H. Weibëschof,
Léif Pilgerinnen a Pilger,

Mënsch sinn, sou wéi mir sinn : Eenzegaarteg, onverwiesselbar, fräi, begrenzt a verletzlech, wäertvoll, vu Gott geschafen, mat Stäerkten a mat Schwächten, mat gudde Säiten a mat méi eckege Kanten, ….an d’Lëscht kéint weidergoen. 
Ech gräifen e puer Aspekter op, déi mir wichteg sinn :

Jiddereen, all Mënsch ass wäertvoll, vu Gott geschafen als säi Bild, an dofir mat enger Dignitéit, déi keen eis ewech huele kann. 
D’Dignitéit vum Mënsch ass unantastbar, dat fanne mir souwuel an der Mënscherechtseserklärung vun 1948, an der Enzyklika « Pacem in terris » vu 1963, wéi selbstverständlech och an der Lëtzebuerger Verfassung.
De Mënsch dierf net op een Aspekt vu sengem Mënschsinn reduzéiert ginn, sief et seng Nationalitéit, säi Geschlecht, seng Relioun oder säi Bankkonto. Mënsch sinn ass ëmmer méi. Den Asaz fir d’Dignitéit vun all Mënschen dierf net ophalen.

Jiddereen ass eenzegaarteg. Di Eenzegaartegkeet ass e Kaddo, well mir domadder eng eegen Identitéit hunn, déi äis et erlaabt mat anere Mënschen a Kontakt ze trieden a mateneen an der Verschiddenheet eppes méi Grousses ze liewen.
Ech woe mol ze behaapten, datt Gott sech bei jidderengem vun äis besonnesch vill Méi ginn huet fir äis esou ze erschafe wéi mir sinn. Dann hoffen ech, datt mir all frou mat äis selwer sinn, sou wéi mir sinn. Mat eise gudde Säiten op déi mir houfreg sinn, a mat eise Begrenzungen, eise méi eckege Kanten, eise Verletzungen,déi mir gär verstoppen.

Gott huet de Mënsch fräi geschafen : Mir si keng Marionetten, déi u Seeler hänken a vu virera friem bestëmmt sinn. 
Gott léisst eis fräi z’entscheeden tëscht deem wat Liewe fërdert, an deem wat d’Liewen abiméiert oder zerstéiert. Hien wënscht sech natierlech, datt mir d’Liewe wielen, mee forcéiere kann hien eis net. Dat ass de Risiko, dee Gott agaangen ass, mat eiser Fräiheet.
Zur Fräiheet gehéiert och, datt de Mënsche ka wielen, op hie säi Liewen a Relatioun mat Gott, also am Glawe wëll liewen, oder ouni Gott. Gott bleift trei a senger Léift egal wéi mir eis entscheeden. 
Gott huet eis Gottesfäeg geschafen, fäeg hien ze kennen, hien huet eis net Gottesbedürfteg erschafe, datt mir net wiele kéinten, ob mir un Hien gleewen oder net.
Awer Fräiheet heescht net, datt ech nach Lust und Laune liewen, ouni Rücksicht op aner Mënschen. Meng Fräiheet hält do op, wou dem aner Mënsch seng ufänkt.

Zum Mënsch si gehéiert, datt mir Verantwortung fir eist Liewen iwwerhuelen. Dat ass eng Konsequenz vun der Fräiheet. Dat ass méi wéi op eege Féiss ze stoen. Et heescht Entscheedungen huelen an derzou stoen. Viru mir selwer a viru Gott grued ze stoen, ouni a Versuchung ze geroden aneren d’Schold fir mei Liewen ze ginn. 
Verantwortung droe mir och, fir d’Kierch a fir d’Gesellschaft. Dovunner méi an e puer Deeg.

Als Chrëschtinnen a Chrëschten si mir beschtens ausgerüst fir fräi ze liewen a Verantwortung ze iwwerhuelen : Bei eiser Daf hu mir Gottes Geescht geschenkt kritt, deen an eis lieft. Gottes Geescht stäerkt eis, wa mir an der Nofolleg vum Jesus ginn, an inspiréiert eis zu gudden Entscheedungen

Mënsch sinn sou wéi mir sinn : dat heescht fir eis Chrëschtinnen a Chrëschten, datt mir eist Liewen ëmmer nei vum Evangelium inspiréiere loossen an eis esou, wéi de Mathäus am Evangelium, vu Jesus sengem baarmhäerzege Bléck beréiere loossen.

De Jesus gesäit den Zöllner Mathäus, a seet zu deem : Komm mir no. 
Dem Jesus säi Bléck bleift net bei den Äusserlechkeeten hänken.  Hien gesäit am Mathäus net nëmmen den Zöllner, mee virun allem e Mënsch, dee Gottes Léift an Zouwendung brauch an deen dofir op ass.
De Jesus gëtt dem Mathäus ze verstoen, Du bass net an dem agespaart wat’s Du grad méchs. Du kanns dech verännere loossen, wann ns du mir nogees. Och du bass och e Mënsch, dee sou wéi hien ass, a Gottes Léift ass. An dës Léift bewierkt, dass du a menger Nofolleg dat Bescht an dat Gutt an Dir entdecks an et fir anerer asetze kanns. Komm mat, Du bass eenzeg an ech brauch Dech, ech huelen Dech an d’Gemeinschaft eran.

De Mathäus steet op, a geet dem Jesus no. Nach ni hat e Mënsch hien ugekuckt, sou wéi de Jesus, mat engem Bléck deen net verurteelt, mat engem Bléck deen opriicht. E Bléck voller Léift a Barmhäerzegkeet, deen dem Mathäus de Mutt gëtt, de Jesus bei sech heem z’invitéieren.

De Jesus setzt sech mam Mathäus un een Dësch, dat suergt fir Onversteesdemech bei de Léit, hire Bléck op de Mathäus huet sech net geännert, si gesinn an him nëmmen den Zöllner. 

Och mir brauchen de Bléck vu Jesus fir eist ganzt Mënsch sinn, net nëmme fir dat, wat an eis abiméiert ass.
Mir brauchen och dem Jesus säi gudde Bléck fir eis Talenter a Fäegkeeten ze erkennen a fir se zum Wuel vun aneren anzebréngen. Ouni e Bléck, dee wäertschätzt, ass et munchmol schwéier sech selwer wäertzeschätzen. Do si mir beim Jesus awer gutt opgehuewen. 

Wa mir äis wierklech esou unhuele wéi mir sinn, an eist Liewe gären ënnert de Bléck vu Jesus stellen, mat eise gudde Säite wéi mat eise Begrenzungen a Schwächten, dann hu mir am Glawe verstanen, datt Gottes äis grad duerch a mat eise Begrenzungen, eise Verletzungen seng onendlech Léift schenkt. 

Gott waart net drop datt mir perfekt sinn, fir äis gären ze hunn. Seng Léift ass gratis an absichtslos. De Jesus huet net zum Mathäus gesot : sou lo gëff emol jidderengem di Suen zréck, déis du de Léit ze vill ofgeknäppt hues, an dann iwwerleeën ech mir op ech dech ënner Ëmstänn a mäin Déngscht ruffe kann. 
Neen, déi absichtlos Léift, déi de Mathäus am Jesus erlieft drängt hien derzou säi Liewen ze änneren als fräiwëlleg Äntwert op Gottes Léift, déi sech am Jesus weist. 

Viru Gott kënne mir eis mat eis Schwchten weisen an se zouginn. Dat fält eis heiansdo schwéier. Villäicht well mir an äis Spuere vun engem eesäitegen an domat falsche Gottesbild droen, e Gott dee strooft, virun deem mir äis ganz kleng musse maachen, fir datt hien äis gären huet a verzeit. Et brauch vill Vertraue fir sech esou ze weise wéi mir wierklech sinn  an ech wënschen eis, datt mir dat, an eise Familljen, bei eise Frënn an an der Kierch erfuere kënnen. 
Dat heescht net, datt mir d’Hänn an de Schouss leen a soen, o Herrgott maach emol. Wann ech mech bewosst ënnert de Bléck vu Gott stellen, seng Léift unhuelen, da well ech mech zum Gudde verännere loossen, a mech mat dorunner bedeelegen, datt méi Liewe méi ganz ass. Gottes absichtslos Léift léisst fräi, a grad doduerch mobiliséiert si datt Bescht wat an äis ass. Gott handelt net géint eise Well.

Wa mir dat erkannt hunn, da kënne mir mam Psalmist bieden : Herrgott, ech soen Dir Merci, dass Du mech esou wonnerbar erschafen hues. 

Être humain, personne humaine tel que nous sommes, uniques, aimés, créés libre, limités et vulnérables, avec nos points forts et nos faiblesses, doté d’une dignité qui ne peut être niée.
Dieu nous aime tels que nous sommes, car il a créé toute personne avec amour. Si nous en sommes conscients, cet amour nous permet à nous aimer à notre tour dans notre unicité et en même temps nous encourage en toute liberté  à travailler sur nous-mêmes, à nous laisser convertir pour devenir davantage cette personne que Dieu voit en nous.
L’évangile de l’appel du collecteur d’impôts Mathieu nous rappelle que Jésus n’est pas venu pour appeler les justes, mais les pêcheurs. Le regard miséricordieux que Jésus a posé dur Mathieu a changé sa vie. Mathieu s’est relevé pour être la personne que Dieu voit en lui.
Si nous osons nous montrer à Dieu tels que nous sommes aussi avec ce que nous n’aimons pas en nous, il en fera quelque chose de beau.
Dieu n’attend pas que nous soyons parfaits, pour nous aimer. Il ne pose pas des conditions. Il se réjouit de tout cœur si nous accueillons son amour et son pardon dans notre vie. C’est justement son amour gratuit qui nous permet de grandir et de partager cet amour avec d’autres. 
Notre vie en sera changé et nous pouvons prier avec le psalmiste : « Seigneur, je reconnais devant toi le prodige, l'être étonnant que je suis : 

Je nous invite à prendre un moment de silence et de prière pour mettre notre vie sous le regard de Jésus et de lui dire soit notre action de grâce pour la personne que nous sommes, soit lui demander sa miséricorde pour que qqch dans notre vie puisse changer. 

Ech invitéieren eis zu engem Moment vu Stëllt a Gebiet, wou mir eist Liewen ënnert de Bléck vum Jesus stellen an Him entweder eise Merci soe fir dee Mënsch dee mir sinn oder fir Seng Barmhäerzegkeet ze froen, datt an eisem Liewen eppes ännere kann. 

Amen.

Aus dem hellegen Evangelium nom Lukas (Lk 7,1-10)

Nodeems de Jesus mat senger Ried un d'Vollek fäerdeg war, ass hien a Kapharnaum eragaang. E Centurio hat en Dénger, op deen hie grouss Stécker gehal huet. Dësen Dénger war krank a louch um Stierwen. Wéi elo de Centurio vum Jesus héieren huet, huet hien déi jüddesch Eelst bei hie geschéckt, fir hien ze bieden, datt hie kommen an den Dénger rette sollt. Si si bei de Jesus komm an hunn hien drëm gebieden, an si soten: "De Centurio ass et wäert, datt s du him säi Begier erfëlls, well hien huet eist Vollek gär, an hien huet äis d'Synagog gebaut." De Jesus ass mat hinne gaang, ma wéi hien net méi wäit vum Haus ewech war, huet de Centurio Frënn geschéckt, fir him ze soen: "Här, beméi dech net! Ech sinn net gutt genuch, datt s du bei mech heem kënns. Dowéinst hunn ech mech och net fir wäert gehal, fir selwer bis bei dech ze kommen. So nëmmen ee Wuert,
da gëtt mäi Kniecht gesond! Och ech sinn nämlech e Mënsch, deen enger Autoritéit ënnersteet, an ech selwer hunn Zaldoten ënner mir. Wann ech zu deem enge soen: 'Géi!', da geet hien, an zu deem aneren: 'Komm!', da kënnt hien, an zu mengem Dénger: 'Maach dat do!', da mécht hien et." Wéi de Jesus dat héieren huet, huet hien sech iwwer de Mann gewonnert, an hien huet sech zu deene ville Leit, déi him nogaang sinn, gedréit a sot: "Ech soen iech: An Israel hunn ech keen esou grousse Glawe fonnt!" Wéi déi Leit, déi vum Centurio bei de Jesus geschéckt gi waren, hannescht an d'Haus gaang sinn, hunn si gesinn, datt den Dénger nees gesond war. 

Drëtt Oktavpriedegt: Mënsch si mat aneren : Mat Verschiddenheet liewen (Lukas 7, 1-10)

Léiwen H. Äerzbëschof,
Léiwen H. Weibëschof,
Léif Pilgerinnen a Pilger

« Alles wirkliche Leben ist Begegnung. Wenn wir aufhören, uns zu begegnen, ist es, als hörten wir auf zu atmen.“ Dëst bekannten Zitat vum Martin Buber, dréckt aus, wat mir aus Erfarung wëssen : Begéinungen si Wesentlech fir eist Mënsch sinn. Da gëlt am tëschemënschleche Beräich, wéi op internationaler Ebene ; di sëllege Friddensverhandlungen déi an de leschte Woche stattfonnt hunn -mat méi oder manner Erfolleg-  soen eis dat. 
Zum Mënsch si gehéiert datt mir eis a Bezéiungen entdecken an entwéckelen: sief dat an der Bezéiung mat anere Mënsch, an der Bezéiung mat Gott oder der Schëpfung. Nëmme sou gi mir wierklech Mënsch

Et gëtt Begéinungen, déi veränneren e Liewen, well se déif an eis eppes beréiere Z.B : D’Begéinung mat deem Mënsch, mat deem zesummen duerch d’Liewe wëlle goen ; 
E Gespréich wat Verzeien a Versönung no enger Situatioun vu Sträit a Géintenaner bréngt. 

Am Evangelium hu mir lo grad vu Begéinungen héieren, déi Liewen zum Gudde verännert hunn 
E réimesche Kommandant, e Centurio, e Réimer, léisst de Jesus ëm Hëllef froen. Fir d’éischt duerch déi Eelst vun de Judden, dann duerch Frënn. Begéinungen, déi all duerch de Wonsch an d’Suerg vum Kommandant motivéiert sinn, datt Jesus den Dénger heelt. 
An d’Wonner geschitt : den Dénger gëtt vum Jesus geheelt.

De Kommandant weess, dat hien d’Heelung net einfach esou akloe kann, dofir bied hien de Jesus an aller Héiflechkeet (duerch déi Eelst vun de Judden a seng Frënn säin Dénger ze heelen. Nach méi, de Centurio dréckt dem Jesus säin absolut Vertrauen aus : So nëmmen ee Wuert a mäi Kniecht gëtt gesond. 
Et ass déi 1. Kéier am Lukasevangelium, datt de Jesus vun engem heednesche (net jüddesche) Mënsch ëm Hëllef gefrot gëtt. De Jesus erkennt de Glawe vum Centurio, onofhängeg vu senger Zougehéieregkeet zu engem bestëmmte Vollek.
E bësse bedaueren ech, datt de Lukas näischt schreift, ob de Jesus an de Centurio sech perséinlech vun Angesicht zu Angesicht begéinen. Mee vläicht war dat jo guer net néideg, well de Centurio ass dem Jesus begéint, an der Déift vu sengem Häerz. 
Besonnesch huet mech an dësem Evangelium beréiert, datt Mënschen, déi verschidde sinn, (Judden a Réimer) a sech am Alldag vläicht net ëmmer gutt gesënnt sinn, sech fir eng gutt Saach aspane loossen : d’Ufro vum réimesche Kommandant un de Jesus, datt de Kniecht geheelt gëtt. Do si Mënschen, déi sech selwer e Stéck konnten zréckhuelen, fir enger gréisserer Saach ze dengen.

Begéinunge mat Mënschen, déi « anescht » sinn, eng aner Nationalitéit, eng aner Relioun , eng aner Kultur kënnen eist Liewe veränneren, wa mir dofir op sinn.
Mat Verschiddenheet ze liewen, gehéiert zu eiser Realitéit. Dat ass eng Erausfuerderung sinn, well Verschiddenheet bedeit och emol seng eege Virurteeler oder schlecht Erfarungen op d’Säit ze stellen a sech selwer a Fro ze stellen.

Et kann awer grad sou gutt eng Beräicherung sinn, well jiddereen sech an der Begéinung ka weider entwéckelen. 
Verschiddenheet ass eng Beräicherung, well am Matenaner entwéckelen sech Dynamiken, déi eisen Horizont méi weit maachen, an déi et erméigleche gemeinsam Projet ze maachen. Am Zesummen si mat aneren entwéckele mir äis, léieren eis Stäerkten zum Wuel vun eppes méi Groussem anzesetzen, mir léiere Frustratiounstoleranz. 
D’Erfarung zesummen eppes ze beweegen, sief et an der Famill an engem Veräin, an der Kierch, gëtt eis Mutt an Hoffnung, datt d’Realitéit zum Bessere verännerbar ass. Ech denke besonnesch un d’soziaalt Engagement fir Mënschen a Nout, sief et zu Lëtzebuerg oder am Ausland. 
Dat d’selwecht gëllt och fir eise Glawen :  De Jesus huet Mënschen a seng Nofolleg geruff, an si zu enger Gemeinschaft zesummegeféiert. 
Léiere mat Verschiddenheet ze liewen an de Mënsch ze respektéieren, deen anescht ass wéi mir, ass eng Erausfuerderung fir elo. Zur Demokratie gehéiert, datt d’Würd vun all Mënsch unantastbar ass, datt all Mënsch di gläich Rechter huet, an och di gläich Pflichten. 
Mir erliewen awer op ville Plazen an der Welt, datt Politikerinnen a Politiker dat net méi sou gesinn, an d’Fundament vun der Demokratie a Fro stellen.
Nom Motto, fir d’éischt d’Stackawunner vum Land, an da richt déi aner. Wa bis geschwat gëtt vu mir an di aner, da si mir als Biergerinnen a Bierger, grad wéi al Chrëschtinnen a Chrëschte gefuerdert, am Numm vun der Mënschlechkeet ze reagéieren. 

Verschiddenheet gehéiert och zur Kierch vu Lëtzebuerg.
2025 hunn hei am Land Mënsche mat 180 verschiddene Nationalitéite gewunnt. 
Dës Vilfalt fanne mir och an der Kierch hei zu Lëtzebuerg . 
Wéi gi mir domadder ëm ? 
Mir kënne betoune wat eis trennt : d’Sprooch, di reliéis wéi déi kulturell Identitéit, 
Mir kënnen awer och betounen wat eis eent : all si mir gedeeft a gläichwäerteg Memberen vun der Kierch hei zu Lëtzebuerg. 

A jee nodeem wéi eis ënner Astellung oder eis Erfarunge sinn, betoune mir méi dat wat trennt oder dat wat eent.
Ech well eis invitéieren, vun deem auszegoen, wat eis eent : di gemeinsam Daf. 
All, déi mir gedeeft sinn, an hei zu Lëtzebuerg liewen, si mir zesummen d’Kierch zu Lëtzebuerg. Zesumme kënne mir eng lieweg Gemeinschaft sinn déi d’Freed vum Evangelium austrahlt. Matenee kënne mir eng Gemeinschaft sinn an där Geschwësterlechkeet, Bridderlechkeet gelieft ginn, an dem Herrgott senger Mënschefrëndlechkeet e Gesiicht ginn. Domat weise mir, datt Chrëschtinnen a Chrëschten en aner Ëmgang pfleegen, well eng Suerg do ass, datt jiddereen wëllkomm ass ,datt jiddereen seng Plaz huet oder fënnt. 
Matenaner geet net vum selwen och net an der Kierch, an et brauch vill Gespréicher an Zäit fir sech kennen ze léieren grad wéi gegeebenenfalls Schwieregkeeten ze benennen an zesummen no Léisungen ze sichen. Et brauch och Momenter fir Mateneen ze streiden, am Matenee streide leit d’Sich no enger gudder Léisung, Et brauch Respekt, Gedold a Gebiet. Et brauch virun allem de Wëllen et ze maachen. Da gett Verschiddenheet eng Chance, well als Kierch vu Lëtzebuerg, kënne mir da Mënsche mat vill verschiddenen Sproochen a Kulturen eng Méiglechkeet ginn hire Glawen ze feieren an ze liewen. 
D’Oktav ass eng Geleeënheet fir Kierch vu Lëtzebuerg an hirer Verschiddenheet ze erliewen an ze schätzen. D’Messe du peuple de Dieu e Sonndeg, war e schéint Erliefnes dovunner.
Gemeinsam Feieren an eise Paren a Gemeinschaften, wéi z.B. d’Kiermes, den Eerläichendag, d’Firmung oder anerer, maache Raum op fir sech ze begéinen. Wann een sech begéint, de Glawe matenee feiert, da léiert een sech kennen a schätzen a matenee Kierch sinn

Être humain avec d’autres c’est aussi composer avec la diversité. C’est une réalité dans notre pays.
En 2025, la population au Luxembourg comptait 180 nationalités différentes 
Cette diversité fait le visage du Luxembourg.

Nous retrouvons cette réalité au sein de l’Église ici au Luxembourg : 
Comment est-ce que nous vivons avec cette diversité ? 
Nous pouvons mettre l’accent sur ce qui nous divise : la langue, l’identité religieuse et culturelle, 
Nous pouvons aussi mettre l’accent sur ce qui nous unit : nous sommes toutes tous baptisés et membres égaux de l’Église à Luxembourg. 

Je voudrais nous inviter à partir de ce qui nous unit : notre baptême commun. 
Toutes et tous baptisés , habitant au pays, nous formons ensemble l’Église à Luxembourg. Ensemble, nous pouvons être une communauté vivante qui rayonne de la joie de l’Évangile. Nous pouvons former une communauté où l’amour fraternel est vécu, car Jésus marche avec nous. Ensemble, nous pouvons donner un visage à la compassion de Dieu et montrer que les chrétiens pratiquent une manière différente d’entrer en relation les uns avec les autres.

Vivre et célébrer ensemble dans nos diversités ne va pas de soi, il faut beaucoup de dialogue et de temps pour apprendre à se connaître les uns les autres, ainsi que pour surmonter les difficultés. 
L’évangile d’aujourd’hui peut nous inspirer : Le centurion romain qui désire que Jésus guérisse son serviteur malade, contacte les nobles juifs et ses amis pour qu’ils interviennent auprès de Jésus. Des personnes qui se côtoient peu, dans le quotidien acceptent de se laisser engager pour une bonne cause commune, que Jésus guérisse le serviteur malade. 
Ensemble nous sommes appelés à être Église à Luxembourg.

Prenons un moment de silence et de prière :
Nous pouvons remercier le Seigneur pour une expérience qui nous a fait découvrir la diversité comme une richesse, 
Ou alors prier pour une situation où la diversité est vécue comme un obstacle.

Ech invitéieren zu engem Moment vu Stëllt a Gebiet
Mir kënne Merci soe fir eng Begéinung , an där mir Verschiddenheet als e Räichtum erlieft hunn,
Oder fir eng Situatioun bieden, an där Verschiddenheet als Hënnernes erlieft gëtt. 

Amen.

Aus dem hellegen Evangelium nom Lukas (Lk 1,39-56)

An deenen Deeg huet d'Maria sech op de Wee gemaach an sech geflass, fir an eng Stad an de Bierger vu Judäa ze goen. Do ass si an dem Zacharias säin Haus eragaang, an si huet d'Elisabeth begréisst. Wéi d'Elisabeth der Maria hire Grouss héieren huet, ass et geschitt, datt d'Kand an hirem Schouss sech beweegt huet an datt d'Elisabeth vun hellegem Geescht erfëllt gouf. Si huet haart geruff: "Geseent bass du ënner de Fraen, a geseent ass d'Fruucht an dengem Schouss! Wie sinn ech, datt mengem Här seng Mamm bei mech kënnt? Well kuck, wéi ech däi Grouss héieren hunn, huet d'Kand a mengem Schouss sech vu Freed beweegt. Glécklech ass déi Fra, déi gegleeft huet, datt dat an Erfëllung geet, wat hir vum Här gesot gouf!" Du sot d'Maria: "Meng Séil verkënnegt d'Gréisst vum Här, a mäi Geescht jubiléiert iwwer Gott, mäi Retter, well op d'Damiddegkeet vun senger Mod huet hie gekuckt. Jo, vun elo un heesche mech glécklech all d'Generatiounen, well dee Mächtegen huet fir mech Grousses gedoen. Helleg ass säin Numm, an säin Erbaarmen, vu Generatioun zu Generatioun, gëllt deenen, déi hie fäerten. Gewalteges deet hie mat sengem Aarm, hie jeet déijéineg auseneen, déi bis an hiert Häerz iwwerhieflech sinn; déi Mächteg geheit hien erof vum Troun, an déi Damiddeg riicht hien op, déi Hongreg siedegt hie mat gudde Gowen, an déi Räich schéckt hie fort mat eidelen Hänn. Hien hëlt sech sengem Kniecht Israel senger un an denkt un säin Erbaarmen – wéi hien eise Pappe versprach huet – fir den Abraham an seng Nokomme fir ëmmer an éiweg." D'Maria ass ongeféier dräi Méint bei der Elisabeth bliwwen, dunn ass si nees heem bei sech gaang.

­

Véiert Oktavpriedegt: "Mënsch sinn : Verwuerzelt am Glawen"

Léiwen H. Äerzbëschof,
Léiwen H. Weibëschof,
Léif Pilger a Pilgerinnen, alleguer

Mënsch sinn : verwuerzelt am Glawen, ass Thema vun der Priedegt vun haut.

Verwuerzelt am Glawen, dat sinn d’Maria an d’Elisabeth vun deene mir elo am Evangelium héieren.
2 Fraen, déi erliewen, datt Gott d’Initiativé ergräift an handelt. 
2 Fraen, déi sech géigesäiteg erzielen, wat Gott Grousses fir si gemaach huet an déi sech eng di aner ënnerstëtzen a Momenter vu Froen a Sichen, wéi a Momenter vu Freed a vu Luef
2 Fraen, déi sech Froe stellen iwwer d’ Kanner, déi se erwaarden. Wat soll aus hinne ginn, wat huet Gott mat hinne vir ? 

De Magnificat, dee Maria biet, schwätzt vun hirem déiwe Glawen. De Magnificat ass jo net a fäerdegt Gebiet dat Maria virfonnt huet, et ass e Gebiet dat Maria aus verschiddene Gebietsversen zesummegesat huet.
Maria lueft Gott, well Gott do ass
Maria formuléiert hire perséinleche Merci : Gott huet op mech gekuckt, esou wéi ech sinn, an hien huet Grousses fir mech gedoen ».
Gott huet op mech gekuckt : Et ass e Bléck voller Léift an Zoutrauen, deen a Maria d’Kraaft wuesse léisst, zu engem Jo. Si fënnt hir déif Beruffung, Mamm vum Erléiser ze ginn .
Wa mir, grad wéi Maria, Gott « gewärde » loossen, da mécht Gott och Grousses fir eis. Wat kann dat sinn ? 
Wa mir an deem wat mir liewen an erdroen e Sënn erkennen an d’Gebiet net opginn.
Grousses geschitt un eis wa mir a schwéieren oder tragesche Momenter d’Hoffnung net opginn, well mir gleewen, datt Gott do ass an handelt, 
Grousses geschitt un eis wa mir et fäerdeg bréngen engem ze verzeien, deen eis déif verletzt huet. 
Grousses geschitt un eis, wa mir esou wéi Maria an Elisabeth, een dem aner zur Säit stinn, eis erziele vun deem wat Gott an eisem Liewe mécht, an een den encouragéieren de Glawe lieweg ze halen.

Maria ass eng staark a couragéiert Fra.
Si erlieft, datt de Glawen u Gott fräi mécht. Dat biet si am 2. Deel vu Magnificat : Gott schaft Gerechtegkeet, Hien ass trei a steet zum Mënsch. Hien riicht déi Damiddeg op, déi Hongreg siedegt hie mat gudde Gowen.
Maria gleeft, datt de Jesus, d’Kand dat si dréit , sech op d’Säit vun deene Mënsche wäert stellen, déi am Liewen ze kuerz kommen, fir déi et keng Gerechtegkeet gëtt. 
Si ass fest am Glawe verwuerzelt, zesumme mat de Mënschen, déi virun hir gelieft hunn, biet si, datt Gott soll an d’Welt kommen, fir d’Mënsche fräi ze maache vun Ënnerdréckung an Hoffnungslosegkeet. 
All dat deelt Maria mat hirer Kusin Elisabeth, si erzielen sech hir Geschicht mam Herrgott, fir se nëmmen net ze vergiessen

Wat ass eis Geschicht mam Herrgott ? Wat hu mir am Glawen erlieft ? Huet de Glawen eist Liewe méi fräi, méi grouss gemaach ? Waren och schwéier Momenter derbäi, wou de Glawe wéi eng Lascht war ?

Am Fong misst ech Iech, léif Pilgerinnen a Pilgeraus den Altersheemer oder vun doheem, déi Dir schonns méi Liewen-a Glawenserfarung hutt wéi ech, d’Wuert gi fir ze soen, wéi Dir dat gemaach hutt a maacht. 

Wéi sidd duerch duerch Leed a Schicksalsschléi gaang, wéi gitt Dir mat Krankheet an Al ginn ëm ? Wéi hëlleft de Glawen Iech ganz konkret am Alldag ? Wat gëtt Iech Kraaft ?
Dir kënnt eis all ëppes léieren : Är Trei am Glawe souwéi äert Duerhalen am Gebiet, och ären Ëmgang mat Zweifel a Froen. 
Dir wësst, datt ouni Gebiet, ouni Feiere vum Glawen, eppes feelt. De Glawe gehéiert zu ärem Liewen, mécht iech Freed, gëtt Halt. 
Erwäne well ech dofir och, de groussen Engagement vun de Fraen a Männer, aus der Gesondheetspastoral, déi mat iech um Liewens- an um Glawenswee ënnerwee sinn. 

Mir hunn d’Chance kënnen ze gleewen. Et ass e Kaddo. De Glawe léiert eis, datt de Jesus an allem d’Léift vu Gott gelieft huet, aus Léift zu alle Mënsche, ass Gott Mënsch ginn am Jesus. Fir datt mir Mënschen en erfëllte Liewen hunn (Joh 10,10) Dat heescht e Liewen, wou mir befreit si vun all deem wat eis vu Gott, vun de Matmënschen a vun eis selwer trennt. Dofir huet de Jesus sech verschenkt bis an den Doud um Kräiz an ass vun den Doudegen operstan. Dat ass de Kär vun eisem Glawen : de Jesus ass um Kräiz gestuerwen, an d’Léift vu Gott huet hie vun den Doudegen operwächt. Wa mir an deem Glawe fest verwuerzelt sinn, dann hu mir en déiwen Halt, an allem wat d’Liewe bréngt. 
Dat heescht net, datt an eisem Liewen alles einfach a liicht ass, datt et keng Krankheet a kee Leed gëtt, datt et kee Krich a keng Ongerechtegkeet méi an der Welt gëtt. Neen datt ass net domadder gemengt.
Mee wat ass da gemengt ? Ech hunn dat fir mech op ee Saz reduzéiert : Egal wat am Liewe geschitt, mir kënne ni méi déif fale wéi an dem Herrgott seng gutt Hänn. 
Dat huet de Jesus äis mat sengem Doud an Operstoe gewisen, a mir dierfe gleewen, datt Hien mat eis ass, an allem wat eist Liewen ausmécht, och a grad an de schwéiere Momenter. Hien ass mat eis, och wa mir seng Präsenz net spieren. Grad dann ass et wichteg d’Begéinung mat Him am Gottesdéngscht, am perséinleche Gebiet, an engem gudde Gespréich weider ze sichen. Dat si schwéier Momenter, an deenen dacks just nach e Stoussgebiet geet : Jesus hief Erbaarmen oder Maria, Tréischterin am Leed biet fir mech. A wou een och emol mat Gott Streit huet, well et ze vill ass. 

Dir léiert äis och nach eppes aneres : lues a lues lasszeloossen, d’Hänn méi dacks opzemaache fir gehollef ze kréie wéi fir selwer eng Hand matunzepaken.
Lass loossen ass schwéier : Lassloossen mécht nëmme Sënn, wann ech weess, datt ech opgefaang ginn, a Gottes gudden Hänn.

De Glawen ass ville vun eis liewenswichteg a munchmol kënnt d’Fro : wéi ginn di Jonk am Liewen eens, wann si kee Glawen hunn ? Wéi kënne si hiert Liewe gutt meeschteren, wat gëtt hirem Liewe Sënn ?
An heiansdo och d’Fro : wat hunn ech, wat hu mir falsch gemaach, datt  se net méi an d’Kierch ginn, hir Kanner net deefe loossen…
Wéi geet et mat der Kierch weider, wa bal kee méi dra geet ?

Ech sinn dervun iwwerzeegt, datt näischt vun deem wat Dir, wat mir all am Liewe geséint hunn, verluer ass. Et geet eng Kéier op. 
Wärend de Pastoralvisiten, huet eisen Äerzbëschof vu Jonken erzielt, déi hie froen : Wéi geet bieden ? Jonker, déi sech an der Realitéit, déi si erliewen, d’Fro nom Sënn stellen, a bei der Kierch no enger Äntwert sichen. 
Dëst Joer sinn an der Ouschternuecht, bal 60 Erwuessener gedeeft ginn. 
Dat si kleng Hoffnungszeechen. 

Hei dei der Tréischterin an der Kathedral  kënne mir all eis Uleies am Gebiet ofginn. 
Et deet gutt zesummen ze sinn. Maria versteet äis. Hiert Liewen war net all Dag einfach, Si ass eng staark Fra mat engem déiwe Glawen, och ënnert dem Kräiz huet si d’Hoffnung net opginn huet.

Le chant du Magnificat, révèle la profondeur de la foi de Marie. 
Marie loue Dieu parce que Dieu est là, et parce que louange et action de grâce lui sont dues. 
Marie exprime sa gratitude personnelle : « Dieu m’a regardée telle que je suis, et il a fait pour moi de grandes choses. » Elle trouve sa vocation profonde en disant son oui à Dieu.
Si, comme Marie, nous permettons à Dieu d’« agir », alors Dieu peut faire de grandes choses-des merveilles- pour nous
Qu’est-ce que cela peut signifier ? Que nous reconnaissons un sens à ce que nous vivons et endurons, 
que, dans les moments difficiles ou tragiques, nous ne perdons pas l’espérance, parce que nous croyons que Dieu est là et qu’il est à l’œuvre, 
De grandes choses se font lorsque nous parvenons à pardonner à quelqu’un qui nous a profondément blessés. etc.
Le cœur de notre foi est la mort et la résurrection de Jésus. En nous enracinant dans cette foi, l’espérance et l’amour de Dieu ont toujours le dernier mot.

Je nous invite à un moment de silence, pendant que l'organiste joue de la musique :
Prenons un instant pour dire MERCI pour notre foi qui nous donne force et joie.
Ou bien prions pour une ou plusieurs personnes qui nous sont chères, afin qu'elles trouvent un sens à leur vie grâce à la foi.

Ech invitéieren zu engem Moment vu Stëllt a Gebiet, den Organist spillt do op der Uergel :
Mir kënne MERCI soen, datt mir am Glawen Halt a Freed fannen oder fir een oder méi Mënsche bieden, déi eis léif sinn, datt se am Glawen e Sënn fir hiert Liewe fannen ?

Amen.

Aus dem hellegen Evangelium nom Matthäus (Mt 16, 1-4)

Da kamen die Pharisäer und Sadduzäer zu Jesus, um ihn zu versuchen. Sie forderten von ihm, ihnen ein Zeichen vom Himmel zu zeigen. Er antwortete ihnen: Wenn es Abend wird, sagt ihr: Es kommt schönes Wetter; denn der Himmel ist feuerrot. Und am Morgen sagt ihr: Heute kommt schlechtes Wetter, denn der Himmel ist feuerrot und trübt sich ein. Das Aussehen des Himmels wisst ihr zu beurteilen, die Zeichen der Zeit aber könnt ihr nicht beurteilen. Diese böse und treulose Generation fordert ein Zeichen, aber es wird ihr kein anderes gegeben werden als das Zeichen des Jona. Und er ließ sie stehen und ging weg.

Fënneft Oktavpriedegt: "Mënsch sinn : doheem an der Realitéit - Zeeche vun der Zäit erkennen"

Léiwen H. Äerzbëschof,
Léiwen H. Weibëschof,
Léif Pilger a Pilgerinnen, alleguer

Eng xten Diskussioun tëscht de Pharisäer an dem Jesus : si wëllen de Jesus op d’Prouf stellen, fir hien als falsche Prophéit ze entlarven. An hirer Viirstellung ka Gott net esou handelen, wéi de Jesus dat mécht. Hie setzt sech einfach iwwer munch Virschrëften ewech, an hiren An geet dat net. Dofir ëmmer nees Fro : beweis äis, datt Gott duerch Dech handelt. Wat fir en Zeeche gëss Du eis ?

Leider erkennen d’Pharisäer net, datt Gott am Jesus do ass an duerch hien handelt. Si si gefaangen an hire feste Virstellungen, wéi de Messias, de Gesante vu Gott ze handelen huet. Doduerch sinn si blann fir Zeechen, déi de Jesus mécht.

A senger Äntwert mécht de Jesus hinne kloer, datt si wuel äusser Zeechen, d’Faarwe vum Himmel kënnen deiten, mee hire Bléck zou ass, fir d’Zeeche vun der Zäit ze erkennen ; do wou Gott um Wierk ass an handelt. Do léisst Gott sech erkennen a begéinen.

D’Erkenne féiert zum Entdecken, wien de Jesus ass, an domat zum Glawen un Hien.

D’Zeeche vun der Zäit ? Wat ass domadder gemengt ?

Dat 2. Vatikanesch Konzil schreift doriwwer an der Pastoralkonstitutioun, « iwwer d’Kierch an der Welt vun haut »

Ech zitéieren  aus der N4 : : Zur Erfüllung (dieses) ihres Auftrags es obliegt der Kirche allzeit die Pflicht, nach den Zeichen der Zeit zu forschen und sie im Licht des Evangeliums zu deuten.

A weider an der No11 : „Im Glauben daran, dass es vom Geist des Herrn geführt wird, der den Erdkreis erfüllt, bemüht sich das Volk Gottes, in den Ereignissen, Bedürfnissen und Wünschen, die es zusammen mit den übrigen Menschen unserer Zeit teilt, zu unterscheiden, was darin wahre Zeichen der Gegenwart oder der Absicht Gottes sind. Der Glaube erhellt nämlich alles mit einem neuen Licht, (enthüllt den göttlichen Ratschluss hinsichtlich der integralen Berufung des Menschen) und orientiert daher den Geist auf wirklich humane Lösungen hin.“

D’Kierch huet d’Pflicht no den Zeeche vun der Zäit ze sichen, se am Liicht vum Evangelium ze deiten a wierklech human Léisungen ze fannen.

Dohannen dru steet d’Iwwerzeegung, datt Gott och elo an hei an der Realitéit, an eisem Alldag handelt. Hien ass an der Realitéit präsent, et si net mir déi hien dohinner bréngen.

Dat ze erkennen ass d’Aufgab vun der ganzer Kierch. Mir kënnen dat mat der Hëllef vu Gottes Geescht a vum Evangelium. Net alles wat ronderëm eis geschitt ass en Zeeche vun der Zäit duerch dat Gott zu eis schwätzt. Villes ass Wonschdenken oder einfach den Zeitgeescht, deen net onbedéngt d’Wuel vun all Mënsche fërdert.

Dat ze ënnerscheede geschitt am Lauschteren op Gottes Wuert, am Gebiet ëm Gottes Geescht, am Lauschteren an am Austausch mat anere Chrëschtinnen a Chrëschten. Et ass wesentlech, datt mir dat maachen : sos verpasse mir, déi Plaze wou Gott an der Realitéit eis als seng Mataarbechter a Mataarbechterinne brauch.

D’Zeeche vun der Zäit, dat kënnen Evenementer an der Welt sinn, déi op eng positiv Entwécklung vu Wärter hiweisen, awer och gesellschaftlech Problemer a Krise, déi en Ëmdenke froen.

Wat heescht dat fir eis ?

Als Chrëschtinnen a Chrëschten si mir invitéiert d’Realitéit esou ze kucke wéi se ass : se weder ze verdäiwelen nach se schéin ze molen.

Ech erlabe mir 2 Punkten opzegräifen,

De 17.02.2026 hat Lëtzebuerg säin Overshoot day : Dat heescht datt wann de Verbrauch vun erneierbaren Energien op der ganzer Welt sou héich wier, wéi hei zu Lëtzebuerg, da wier näischt méi do. Mir liewen iwwer eis Verhältnisser a mir liewen op Käschte vun aneren.

D’Realitéit weist eis datt, den ekonomesche Wuesstum net méi selbstvertsändlech ass, datt d’Schéier tëscht Aarm a Räich méi grouss gëtt, Dat kënne mir net ignoréieren, Ass dat net en Appell eise Liewensstil ze änneren, an eis un e méi einfach Liewenstil ze halen, deen d’Schëpfung net abiméiert an dee solidaresch mat Mënschen ass, déi aarm ass.

Einfach liewen, datt all Mënsche liewe kann.

An eng Dynamik vum Deelen eranzewuessen, aplaz ab enger Dynamik vum ëmmer méi ze bleiwen. En einfache Liewensstil huet ëppes mam Jesus sengem Liewensstil ze dinn. En einfache Stil kann aner Mënschen interpelléieren, nozedenken, wat wierklech wichteg ass : Solidaritéit mat de Mënschen, seng ënner Fräiheet behalen, säi Liewen op Gott ausriichten.

En einfache Liewensstil fänkt beim Kachen -regional a saisonal- un, bei de Kleeder, déi mir kafen, bei den Transportmëttel déi mir notzen, bei der geliefter Solidaritéit mat Mënschen a Nout.

En 2. Punkt : Fridden ass net méi selbstverständlech. Weltwäit geschitt e grousst Investéieren a Waffen a Krichsmaterial.

Mam Bléck op  d’Kricher, an dem Leed an der Ongerechtegkeet, déi se matbrëngen, hu souwuel de Poopst Leo wéi säi Virgänger de Poopst Franziskus eng kloer Sprooch an däitlech Geste gebraucht, a fir de Fridden appelléiert,

Dem Poopst Leo seng Wieder vun (enger « paix désarmée et désarmante ») engem onbewaffneten an entwaffnende Fridden, sinn eng däitlech Äntwert  géint e Wettrëschten, dat letzteendlech op Käschte vun den Ärmste geet a kee Fridde bréngt. Fridden ass méi wéi kee Krich, mee och den Ausdrock vu Gerechtegkeet an der Dignitéit vum Mënsch.

Wierder, bei ville Mënschen, innerhalb wéi ausserhalb vun der Kierch Zoustëmmung fannen, an hire Bléck op d’Kierch veränneren a sech Kierch nees eppes erwaarden, well se op der Säit vun de Mënsche steet.

Wa mir fir de Fridde bieden, a selwer Fridden halen, da gi mir de Grouss « De Fridde sief mat Iech » vum Operstanenen Jesus weider

Dans l’évangile choisi pour aujourd’hui, les pharisiens réclament un signe à Jesus pour qu’ils puissent croire en lui. Ils ne voient et ne reconnaissent pas que Dieu agit à travers Jésus. Ils sont incapables de reconnaître les signes des temps.

« …, l’Église a le devoir, à tout moment, de scruter les signes des temps et de les interpréter à la lumière de l’Évangile, de telle sorte qu’elle puisse répondre, d’une manière adaptée à chaque génération » écrivent les Pères cu Concile Vatican «  dans la constitution « Joie et Paix »

Dieu est présent dans la réalité et il y agit. À nous de discerner sa présence et de nous mettre à la tâche avec Lui.

Qu’est-ce que cela peut signifier ? Je me permets de relever 2 points

Le 17.02.2026 le Luxembourg a dépassé son overshoot day. Nous vivons au-dessus de nos moyens et cela  aux dépens des autres. En même temps l’écart entre riches et pauvres ne cesse de s’agrandir ?

N’y a-t-il pas là un appel à choisir un style de vie simple qui ne nuit pas à la création et qui est solidaire des personnes pauvres ? Un style de vie simple comme volonté d’entrer dans une dynamique du partage et non de l’avoir, et qui exprime le désir de vivre comme le Christ, au côté et avec les pauvres. Un style de vie qui interpelle

Vivre simplement pour que chaque personne puisse vivre dignement.

Un 2^e point

Face aux guerres, ainsi qu’aux souffrances et aux injustices qu’elles engendrent, le pape Léon et son prédécesseur, le pape François, ont tous deux tenu un discours en faveur de la paix.

Les paroles du pape Léon sur une « paix désarmée et désarmante » s’expriment à l’encontre d’ une course aux armements

Des paroles qui trouvent un écho auprès de nombreuses personnes, tant au sein de l'Église qu'en dehors, et qui changent leur regard sur l'Église, parce qu’elle se positionne clairement du côté de la personne humaine qui souffre.

Quand nous prions pour la paix et que nous gardons la paix entre nous, aépors nous partageons la salutation du Christ Ressuscité : la paix soit avec vous.

Demandons à Dieu, dans la prière, de nous ouvrir les yeux pour découvrir où Lui est à l’œuvre et où il a besoin de nous comme collaborateurs et collaboratrices

E Moment vu stëllem Gebiet :

Gott am Gebiet froen, eis An fir d’Realitéit opzemaache fir ze erkennen, wou Hien handelt an eis als mir seng MataarbechterInnen brauch.

Amen.

Aus dem heiligen Evangelium nach Lukas (Lk 9, 51 ; 13,31-33)

Es geschah aber: Als sich die Tage erfüllten, dass er hinweggenommen werden sollte, fasste Jesus den festen Entschluss, nach Jerusalem zu gehen. Zur selben Stunde kamen einige Pharisäer und sagten zu ihm: Geh weg, zieh fort von hier, denn Herodes will dich töten. Er antwortete ihnen: Geht und sagt diesem Fuchs: Siehe, ich treibe Dämonen aus und vollbringe Heilungen, heute und morgen, und am dritten Tag werde ich vollendet. Doch heute und morgen und am folgenden Tag muss ich weiterwandern; denn ein Prophet darf nicht außerhalb Jerusalems umkommen. 

Sechst Oktavpriedegt: "Couragéiert a frou an der Hoffnung" (Lk 9, 51 ; 13,31-33)

Léiwen H. Äerzbëschof,
Léiwen H. Weibëschof,
Léif Pilgerinnen a Pilger,

Den 21 Januar d’lescht Joer, huet déi episkopal Bëschofin Marianne Budde (Badi) sech an hirer Priedegt un de Präsident Trump adresséiert : 
Ech zitéieren en Auszuch : Haben Sie Erbarmen!

Den Trump huet verlaangt, datt si sech entschëllegt. Dat huet si net gemaach mam Argument. Et brauch een sech net z’entschëllege wann een ëm Baarmhäerzegkeet freet.
Si selwer seet no der Priedegt et hätt si vill Mutt kascht, déi Priedegt ze halen. A weider : « Ech konnt net anescht wéi am Numm vun alle Gleewegen dat unzeschwätzen, wat eisem Land am meeschte feelt : d’ Eenheet. Et mécht kee Sënn ëm Eenheet ze bieden, wann eist Handelen, Veruechtung an Ausgrenzung fir déi beinhalten, déi anescht denke wéi mir. Ech well Zeie si vun engem Chrëschtsinn, dat unerkennt, datt all Mënsch nom Bild vu Gott geschafen ass. E Chrëschtsinn, dat sech drëm beméit dem Jesus nozegoen op sengem Wee vu Léift, Einfachheet a Matgefill. »
An hirem Buch : « Mutig sein » zitéiert si den Evangelientext, dee mir héieren hunn. Mir war den Text bis dohinner nach net opgefall, a wat ech di puer Versen Text méi dacks geliest hunn, wat mir de Courage a virun allem déi ënner Haltung vum Jesus méi kloer gi sinn. An ech hu gemierkt, datt se och wichteg fir mäi Glawe sinn.

De Jesus entscheet sech bewosst fir op Jerusalem ze goen, do wou virun him, schonns Prophéiten ëmkomm sinn. De Jesus erkennt datt et just eng Fro vun der Zäit ass bis hien doutgemaach gëtt. D’Konflikter tëscht de reliéisen Autoritéiten an him, gi méi aggressiv a geféierlech. Hien leeft net  virun der Realitéit fort.
Di Gutt Noriicht, déi de Jesus verkënnegt gefält net jidderengem. Hien hëlt konsequent Positioun fir de Mënsch, besonnesch fir déi Mënschen, déi ausgegrenzt sinn a betount, datt Gottes Léift fir jiddereen ass. 
Fir de Jesus zielt eenzeg an eleng deem Optrag, deen hie vu Gott kritt huet  trei ze bleiwen, an zwar Gottes Léift a Barmhäerzegkeet ze liewen. Dofir ass Gott Mënsch ginn :  fir d’Mënsche fräi ze maachen, ze erléisen. Op d’Gefor an de Risiko hin, datt dat him selwer d’Liewe kascht.
De Jesus weess sech fest an der Léift vum Papp gebuergen. Hien hëlt di Entscheedung net einfach esou : si ass am Gebiet geräift, wëssend, datt Gott hien a senger Léift net fale léisst an zu all Moment bei him ass. 
Et brauch ganz vill Courage, Vertrauen an Hoffnung fir esou eng déifgräifend Entscheedung ze huelen. Mir vergiessen dacks, datt Jesus ganz Mënsch a ganz Gott war. Kee Mënsch geet einfach esou an den Dout. Fir esou eng Entscheedung ze huelen, brauch et Hoffnung an e grousst Vertrauen, datt wann ee säi Liewen higëtt fir anerer, e méi u Liewe fir anerer geschenkt gëtt.

Di allerwéinegst vun eis gi wuel mat esou schwéiere Situatioune konfrontéiert, an deene ganz vill Courage gefuerdert ass. Courage fält engem jo net einfach esou zou : et ass e Liewe laangt sech anübe fir mat Courage ze liewen.
Zu eisem Mënsch sinn gehéiert et nunmol mat Courage ze liewen an ze handelen. Elo an hei brauch et Mënschen, déi couragéiert sinn. Et brauch Chrëschten a Chrëschtinnen, Dir an ech, déi aus der Hoffnung mat Courage Positioun fir de Matmënsch, fir Fridden, fir Gerechtegkeet a fir d’Liewen ze huelen. Courage wiisst engem zou, wann een bis d’Entscheedung geholl huet sech anzebrénge fir deem trei ze bleiwen, wat eist Mënsch a Chrëschtsinn ausmécht. 

Courage hunn , heescht net keng Angscht ze hunn. De Jesus hat Angscht am Olivebierg, hien huet gebiet a Blutt geschweesst. Hien huet sech net vun der Angscht läme gelooss, mee mat senger Angscht oder trotz senger Angscht ass hie couragéiert weider gaang. 
Angscht ze hunn ass normal, si ass jo och e Schutz, deen op Geforen opmierksam mécht.
Courage hunn, bedeit sech net vun der Angscht beherrschen oder lämen ze loossen. Mir si jo net eleng. De Jesus ass mat eis an eiser Angscht. 
Couragéiert sinn, heescht zu eise Grondwäerter ze stoen a fir si anzetrieden : Dignitéit vun all Mënsch a Mënscherechter, Respekt vum Liewen, Fridden a Gerechtegkeet, Gläichberechtegung. 
Do ass de Glawen eis eng grouss Stäerkt, mir kënnen ëm Courage bieden an dierfen drop vertrauen, datt Gottes Geescht eis geschenkt ass an eis déi néideg Kraaft an Inspiratioun schenkt. 
Courage erwiisst aus dem Glawen, un de gekräizegten an Operstanenen Jesus, well Hien eis e Wee gewisen huet, a mat eis ass, an eis stäerkt. 
Courage fanne mir selbstverständlech och am Gebiet sou wéi an er Ënnerstëtzung vu Famill Frënn an der chrëschtlecher Gemeinschaft. 

Courage erwiisst och aus dem Beispill vun anere Mënschen déi couragéiert gelieft hunn oder liewen : ech denken un déi Fraen a Männer déi sech am 2. Weltkrich an der Resistenz géint Nazidäitschland agesat hu fir d’Fräiheet vun eisem Land. Vill vun hinnen hunn dat mat hirem Liewe bezuelt

Als Chrëschtinnen a Chrëschte mat Courage ze handelen, heescht och d’Hoffnung hunn a behalen, datt, dat wat mir maachen net vergebens ass,. Dat wat mir maachen huet Sënn, mir droen derzou bäi, datt eis Welt méi mënschlech gëtt, oder anescht ausgedréckt, datt Räich Gottes erfuerbar gëtt. 

Wou  brauche mir haut Courage ? Ech ginn haut méi op dat perséinlecht an tëschemënschlecht an, well ech mar an iwwermar iwwer d’Engagement an der Gesellschaft, wéi an der Kierch schwätzen. E puer Gedanken

Courage brauch et fir en dacks beschwéierlechen Alldag ze bestoen, ouni ze verbatteren an ze resignéieren. 
Courage brauch et fir net bei Mobbing matzemaachen an anzegräifen, wann iwwer anerer higezu gëtt.
Et brauch vill Courage a Gedold fir en neien Ufank ze woen, wa Vertraue mëssbraucht ginn ass oder wa Mënschen eis déif verletzt hunn. 
Courage brauch et, fir eis eegen Ohnmacht auszehalen a Situatiounen, wou mir ausser dosinn, näischt maache kënnen. Sief et a Situatioune wou ee keng Léisung gesäit. Sief et am Dosinn  bei engem Mënsch dee schwéier krank ass oder um Stierwe läit. Dobleiwen, zeechent eis net nëmmen als Mënschen aus, mee och als Chrëschtinnen a Chrëschten. 
Dat gëllt och wa mir eis mat der Realitéit ausernee setzen an eis net un di vill schlecht Noriichte gewinnen, an indifferent ginn virun all de Kricher an der Gewalt ginn. Am Net-Fortlafe virun dem grausame Leed, datt Mënschen duerch aner Mënschen erleiden, erwiisst beemol de Courage an Iddien fir  aktiv ze ginn. Wa mir eis un d’Leed vun anere gewinnen an et hinhuelen, verléiere mir e Stéck vun eiser Mënschlechkeet. 
Et brauch Courage fir Schwieregkeeten an enger Bezéiung auszehalen, grad wéi et och Courage brauch fir sech aus enger toxescher Bezéiung ze léisen. 
Courage brauch et och als Kierch, fir sech net an d’Sakristei ze verzéien, well mir net wësse wéi mat der Welt ëm eis ëmgoen. 
Courage brauche mir fir iwwer de Glawen ze schwätzen an eis derzou ze bekennen. Dat bréngt munchmol komesch Blécker oder Bemierkungen, déi blesséieren. Et ass eng Geleeënheet ze soen, wat eis liewen deet, a wou mir eise Courage an eis Hoffnung hierhuelen.
Zum Mënsch si gehéiert, datt mir Courage léieren am dorauser léiwen. Dat deet eis méi Mënsch a Chrëscht sinn.

Rares sont ceux et celles d’entre nous qui dans leur vie sont confrontés à des situations exigeant un grand courage, comme Jesus en se décidant de marcher vers Jérusalem, alors qu’il sait que la mort l’y attend. 
Très nombreux sont ceux et celles d’entre nous qui dans leur vie, dans leur quotidien, sont invités à faire preuve de courage dans des situations qui semblent nous dépasser, qui nous appellent à intervenir pour ne pas trahir notre être humain.
Vivre et agir avec courage fait tout simplement partie de notre nature humaine. Notre monde a besoin de personnes courageuses. Il a besoin de chrétiens, de vous et de moi, qui, animés par l’espérance, prenions courageusement position pour nos semblables, pour la paix, pour la justice et pour la vie. Le courage ne vient pas tout seul ; vivre avec courage est le fruit d’un apprentissage qui dure toute la vie.
 Le courage nous est aussi donné une fois la décision prise de nous engager et de rester fidèles à ce qui constitue notre humanité et notre foi chrétienne. 

Avoir du courage ne signifie pas ne pas avoir peur. Jésus a peur dans le jardin des Oliviers ; il prie et sue du sang. Il n’a pas laissé la peur le paralyser, mais avec sa peur, ou malgré sa peur, il a continué à avancer courageusement parce qu’il sait que le Père est là.

En tant que chrétiens, agir avec courage signifie aussi vivre dans l’espérance que ce que nous faisons n’est pas vain. Ce que nous faisons en ayant du courage a un sens ; nous contribuons à rendre notre monde plus humain ou, pour le dire autrement, à rendre le Royaume de Dieu tangible.

Prenons un moment pour prier en silence et demandons à Dieu de nous donner le courage de ne pas rester paralyser dans le sentiment d’impuissance, mais d’oser faire ce qui se présente.

Huele mir eis ee Moment vu stëllem Gebiet  fir Gott ëm Courage ze froen, datt mir net bei eiser Ohnmacht stoe bleiwen, mee eis trauen, dat ze maache wat néideg ass.

Amen.

Aus dem hellegen Evangelium nom Matthäus (Mat 5,13-16)

De Jesus sot zu senge Jünger: "Dir sidd d'Salz vun der Äerd!  Wann awer dat Salz fad ginn ass,  wouduerch kann et dann nees salzeg gemaach ginn? Et daacht näischt méi, et ass just nach gutt, fir erausgehäit a vun de Leit zertrëppelt ze ginn. Dir sidd d'Liicht vun der Welt! Eng Stad, déi uewen um Bierg läit, kann een net verstoppen. Et fänkt ee jo och net eng Luucht un an 't stellt een se dann ënner e Sieschter, ma 't stellt een se op de Liichter, an da liicht se fir all déi, déi am Haus sinn. Esou soll äert Liicht virun de Leit liichten, fir datt si är gutt Wierker gesinn  an äre Papp am Himmel verherrlechen."

Siwent Oktavpriedegt: "Sech abrëngen an der Gesellschaft " (Mat 5,13-16)

Léiwen H. Äerzbëschof,
Léiwen H. Weibëschof,
Léif Pilgerinnen a Pilger,

« Dir sidd d’Salz vun der Äerd, Dir sidd d’Liicht vun der Welt » seet de Jesus am Evangelium . Di Wieder sinn och fir äis elo an hei.
D’Salz gëtt dem Iesse Goût, Salz suergt derfir, datt Iesswueren net verdierwen, Salz rengegt an a Moosse Salz kann d’Salz als Dünger verwent ginn. 
D’Liicht mécht hell, hëlt Angscht virun der Däischtert ewech a weist e séchere Wee.
D’Daseinsberechtegung vum Salz a vum Liicht ass dat si sech gebrauche loossen. 
Salz, dat an engem Dëppche bleift, notzt zu näischt, et fänkt u fiicht ze ginn a verléiert e Stéck vu sengem Goût. 
E Liicht, datt zougedeckt ass, ka grad sou gutt ausgemaach sinn.
De Jesus seet  all Kéier: DIR sidd : et ass en Optrag, un d’Kierch , un d’Gemeinschaft vun de Chrëschten a Chrëschtinne. 
De Jesus seet och : Dir sidd a net Dir wäert et eng Kéier ginn.
Elo an hei sidd Dir Salz vun Äerd a Liicht vun der Welt. 
Salz vun Äerd a Liicht vun der Welt si mir, well mir Gott an eisem Liewe Raum ginn a Säi Geescht eis inspiréiert.
Salz vun der Äerd a Liicht vun der Welt si mir, well mir als Kierch e geschwësterlechen Ëmgang mateneen hunn, deen eis stäerkt gutt Wierker ze maachen. 
Als Chrëschtinnen a Chrëschten si mir invitéiert eise Glawen an eisem alldeeglech Liewe konkret ginn ze loossen. De Jesus seet um Schluss vum Evangelium : 
« Esou soll äert Liicht virun de Leit liichte fir datt si är gutt Wierker gesinn an äre Papp am Himmel verherrlechen. »
Wat mir maachen a wéi mir et maache soll en Ausdrock vu Gottes Léift fir all Mënsch sinn. Dann erkennen d’Mënsche ronderëm Iech, datt Dir esou handelt a lieft, well Dir u Gott gleeft, mat Him am Gebiet verbonne sidd, an äert Liewen an der Nofolleg vum Jesus lieft. 
Et geet ëm e Liewen, dat aus dem Glawen erauswiisst, dat op de Mënsch ausgeriicht ass an doduerch eppes iwwer Gott ausseet. E Liewensstil deen interpelléiert, well en net op eis selwer ausgeriicht ass.
Et wier schéin, wa Mënschen eis Froe stelle wéi :  Firwat këmmert Dir Iech ëm Mënschen, déi aarm, vulnerabel, eleng, krank oder am Prisong sinn ? Firwat setzt Dir Iech fir Mënschen an, deenen hir Stëmm net gelauschtert gëtt a formuléiert mat hinne Verbesserungsvirschléi, déi zu méi Gerechtegkeet  féieren? Firwat këmmert Dir Iech ëm Mënschen, déi als Flüchtlinge kommen, ëm Mënschen, déi op der Strooss liewen? Firwat suergt Dir Iech em d’Wunnengsnout hei zu Lëtzebuerg ? Firwat ass Accueil fir Iech wichteg ?
Wa mir dann äntwerte kënnen : als Chrëschten ass et fir eis normal esou ze liewen, well mir dem Hergott senger Mënschefrëndlechkeet a Barmhäerzegkeet wëllen e Gesiicht ginn. 
Als Kierch zu Lëtzebuerg si mir am am sozial-karitative Beräich nach präsent :
Ugefaange bei de soziale Wierker vu Fraenuerden (Elisabetrinnen, Franziskanerinnen, Zithaschwësteren, Schwësteren vum armen Kinde Jesu, doctrine chrétienne), iwwer d’soziaalt -karitativ Engagement vu Pargemeinschaften, déi Liewensmëttel a Kleeder an aner Saache fir Mënschen a Nout bereet halen, iwwer d’Engagement vu Mënschen an Associatiounen, déi nolauschteren, Sproochecoursen ubidden, bei der Sich no engem Stage, enger Aarbecht  hëllefen, sech fir Mënscherechter asetzen, bis zur Präsenz an de Klinicken, Alters a Fleegeheimer, am Prisong. Net nëmme mat Professionellen, mee mat ville Mënschen, déi sech aus hirem Glawen eraus fräiwëlleg engagéieren. 
Dës Institutiounen, Associatiounen, Veräiner si fir jiddereen do, egal  wat fir Nationalitéit, Relioun, Geschlecht, Meenung asw, de Mënsch huet, deen Hëllef freet.
Salz vun der Äerd a Liicht vun der Welt sinn, elo an hei :
Fërdere vun enger Wëllkommskultur. Mir haten d’Lëscht d’Woch schonns eng Kéier driwwer riets, méi spezifesch op d’Kierch bezunn. 
Esou laang et Kricher,Ëmweltkatastophen an Honger gëtt, siche Mënschen no Sécherheet a no enger besserer Zukunft. Dës Mënsche brauche fir sech z’integréieren, vill mënschlech Kontakter Si brauche Mënschen, déi si als Mënsch unerkennen a net op e Flüchtlingsstatut reduzéieren. 

Et feelt u Wunnraum a bezuelbarem Wunnraum hei zu Lëtzebuerg. Dat geet eis als Kierch och eppes un, well d’Wunneng beaflosst d’Liewensqualitéit an d’Méiglechkeet zu soziale Kontakter : Eng Rei Paren hu ganz vill an deem Beräich investéiert, deelweis och zesumme mam Kierchefong. 
Associatiounen aus der zivil Gesellschaft, an deenen och  Chrëschten a Chrëschtinnen aktiv si maachen dat och. Mir kënnen si ënnerstëtzen.

Salz vun der Äerd oder Liicht vun der Welt sinn, dat muss kee grousst spektakulär Handele sinn : e bësse Salz geet duer beim Kachen, an eng kleng Käerz ka Liicht an e grousse Raum bréngen.
Ech denken do besonnesch un d’Elteren a Grousselteren, déi fir hir Kanner an Enkelkanner e Liicht sinn, well se hinnen eng Orientéirung mat op de Liewenswee ginn, well si et sinn, un deenen d’Kanner kënnen entdecken, wat et heescht ze gleewen. 
Da well ech de Bléck nach eng Kéier méi wäit maachen :
Doduerch dat Chrëschtinnen a Chrëschten am sozial-karitativen Engagement an der Gesellschaft präsent, hunn si eng Stëmm, déi sech fir anerer asetzt. Dat ass wichteg  fir Aussoen ze widderleeën, déi Wäerter an Haltunge wéi Nächsteléift an Empathie als ech zitéieren « Grundlegende Schwächen der westlichen Zivilisation «  vernennt », ( Elon Musk, en Tech-Milliardär).A virun allem fir ze weise wat geliefte Mënschlechkeet méiglech mécht an e méi u Liewe bréngt.

Chrëscht sinn Salz vun der Äerd sinn- bedeit och sech ze wiere wann d’Chrëschtentum gebraucht gëtt fir eegen Interessi duerchzesetzen.
Politiker wéi Trump oder Putin oder Milei fir nëmmen si ze nennen, schwätzen dervun, datt si d’Chrëschtentum verteidegen. 
Déi Parteie bezéien sech op d’Chrëschtentum an maachen awer genau de Géigendeel vun deem wat am Evangelium steet. Si schwätze vun engem kulturelle Chrëschtentum  oder vu chrëschtleche Wäerter an hoffen domadder méi Wieler ze kréien. Dobäi respektéieren si déi Wäerter net. Ee  Bsp : Si benotzen d’Chrëschtentum fir sech vun aneren ofzegrenzen. De Jesus huet Ofgrenzungen iwwerwonnen, a Mënschen nees an d’Mëtt geholl. Dat passt net zesummen. 
Als Kierch dierfe mir eis do net a Geiselhaft huele loossen, do ass et un eis all opmierksam ze sinn. 

Salz vun der Äerd sinn, heescht och ze widderspriechen wa falsch Noriichte gezielt a verbreet ginn, oder wann iwwer anerer Mënschen hirgezu gëtt. Fake News a bewosst Feelinformatiounen a Manipulatiounen, sou wéi dat an Europa viru verschiddene Landeswalen geschitt ass, sinn eng Gefor fir d’Demokratie. 

Ech well haut och e Wuert zur Caritas soen. Net fir zréckzekucken, Dat wat geschitt ass bedréckt mech nach ëmmer a sécher och muncheree vun Iech. 
Joerzéngte laang huet d’Caritas sech mat vill Kompetenz a Kënnen fir Mënschen um Rand agesat a vill Projeten ugeduecht an ëmgesat. 
D’Kierch zu Lëtzebuerg brauch eng nei Caritas, och wann d’Realisatioun dervunner nach eng länger Zäit brauch 
Eng nei Caritas, dat ass och de Wonsch vun eisem H. Äerzbëschof. 
Wéi déi nei Caritas kéint ausgesinn , ass nach vill ze fréi fir konkret ze ginn. An awer ass et elo de Moment fir sech éischt Gedanken ze maachen : 
Eng nei Caritas, déi am sozial kierchlech Liewe vor Ort ze fannen ass an doduerch och un d’Kierch ugebonnen ass. Eng Caritas, déi och nees eng Stëmm an d’Gesellschaft eran huet. Déi Stëmm feelt.
Eng Méiglechkeet wier et an e Paren unzefänken, aus besteeënde Sozial diakonesch Gruppe kéint sech eng Form vu Verbonnesinn an Zesummenaarbecht entwéckelen, mat der Méiglechkeet datt dës Gruppe Begleedung , Berodung, an Ënnerstëtzung vu Professionellen kréien.

Als Chëschtinnen a Chrëschte kënne mir duerch gelieften Nächsteléift de Mënschen dat Schéinst weise wat mir hunn : de Glawen u Gott, dee well datt de Mënsche lieft. Ënnerstëtze mir eis géigesäiteg dobei, andeems mir eng geschwësterlech Kierch sinn.

Vous êtes le sel de la terre et la lumière du monde nous dit Jésus dans l’évangile.
En tant que chrétiens, nous sommes invités à rendre visible  notre foi dans notre vie quotidienne. Jésus dit à la fin de l'Évangile : 
« De même, que votre lumière brille devant les hommes, afin qu’ils voient vos bonnes œuvres et glorifient votre Père qui est dans les cieux. »
Ce que nous faisons et la manière dont nous le faisons devraient être l'expression de l'amour de Dieu pour chaque personne. Ainsi, ceux qui vous entourent reconnaîtront que vous agissez et vivez ainsi parce que vous croyez en Dieu, que vous êtes en communion avec Lui dans la prière et que vous vous engagez à la suite de Jésus. 

Être sel de la terre ou lumière du monde ne signifie pas faire qqch de spectaculaire : un peu de sel suffit pour cuisiner, et une petite bougie peut éclairer une grande pièce.
Je pense en particulier aux parents et aux grands-parents qui sont une lumière pour leurs enfants et petits-enfants, car ils les guident sur le chemin de la vie et c’est grâce à eux que les enfants peuvent découvrir ce que signifie croire en Dieu.
Être le sel de la terre, c'est aussi prendre la parole lorsque le christianisme est utilisé pour servir ses propres intérêts.
Des hommes politiques comme Trump, Poutine ou Milei, pour n'en citer qu’eux, parlent de défendre le christianisme. 
Ces partis invoquent le christianisme mais font exactement le contraire de ce que dit l’Évangile. Ils parlent d’un christianisme culturel ou de valeurs chrétiennes dans l’espoir de gagner plus d’électeurs. Pourtant, ils ne respectent pas ces valeurs. Un exemple : ils utilisent le christianisme pour se démarquer des autres. Jésus a surmonté les divisions et a ramené les gens au centre. Cela n’est pas compatible.
En tant qu’Église, nous ne devons pas nous laisser prendre en otage ; c’est à nous tous d’être vigilants. 
Prenons un moment de prière silencieuse :
Comment est-ce que je peux participer par mon engagement pour que l’Église grandisse en étant sel de la terre et lumière du monde ?

Huele mir e Moment vu stëllem Gebiet : wéi kann ech duerch mäin Engagement derzou bäidroen datt Kierch Salz vun der Äerd a Liicht vun der Welt ass. 
Wou kann ech a mengem Alldag Salz oder Liicht fir anerer sinn ?

Amen.

Aus dem hellegen Evangelium nom Markus (7, 31-37)

Jesus verließ das Gebiet von Tyrus wieder und kam über Sidon an den See von Galiläa, mitten in das Gebiet der Dekapolis. Da brachten sie zu ihm einen, der taub war und stammelte, und baten ihn, er möge ihm die Hand auflegen. Er nahm ihn beiseite, von der Menge weg, legte ihm die Finger in die Ohren und berührte dann die Zunge des Mannes mit Speichel; danach blickte er zum Himmel auf, seufzte und sagte zu ihm: Effata!, das heißt: Öffne dich! Sogleich öffneten sich seine Ohren, seine Zunge wurde von ihrer Fessel befreit und er konnte richtig reden. Jesus verbot ihnen, jemandem davon zu erzählen. Doch je mehr er es ihnen verbot, desto mehr verkündeten sie es. Sie staunten über alle Maßen und sagten: Er hat alles gut gemacht; er macht, dass die Tauben hören und die Stummen sprechen.

Acht Oktavpriedegt: Mënsch sinn an enger synodaler Kierch (Mk 7, 31-37)

Léiwen H. Äerzbëschof,
Léiwen H. Weibëschof,
Léif Pilgerinnen a Pilger,

Heiansdo, kommen ech mir och vir wéi dëse Mënsch am Evangelium , a wënsche mir, datt de Jesus mech heelt.

Datt meng Oueren- a mäin Häerz- opgi fir mat Empathie, a reellem Interessi ze lauschteren, ouni deen aner ze jugéieren, oder nëmme mat engem Ouer nozelauschteren. Nozelauschteren och dann, wann dat, wat gesot gëtt, sou guer net menger Iddi entsprecht.

An da selwecht gëllt fir d’Schwätzen : dat richteg Wuert am richtege Moment ze fannen, de vàv net duerch meng Wierder ze blesséieren a net rechthaberesch oder besserwisserisch ze äntwerten. Oder awer engem eng Äntwert schëlleg ze bleiwen, deen op eng Äntwert waart.

Dat selwecht wënschen ech mir och fir eis Kierch, domadder mengen ech eis all, déi mir gedeeft sinn. Datt mir eis vum Jesus heele loossen, fir esou ze lauschteren an ze schwätzen, datt Gottes Léift erfuerbar gëtt an datt d’Evangelium verstane gëtt.

Sech heele loossen, heescht och sech nei op Jesus ausriichten ze loossen, an eisem Liewen d’Richtung änneren, eis nei zum Jesus hi bekéieren.

De Poopst Franziskus, deen de synodale Prozess initiéiert huet, sot, datt d’Synodalitéit eng Chance ass fir eng -ech zitéieren - « zuhörende Kirche“ und eine Kirche der „Nähe, des Mitgefühls und der zärtlichen Liebe“ zu werden, die den „Stil Gottes“ besser widerspiegelt. (Papst Franziskus, 9. Oktober 2021). De synodale Prozess, deen am Oktober 2021 ugefaangen huet hëlleft eis dobäi. Mir sinn elo an der 3. Phas vun deem Prozess, wou ët em d’Ëmsetzung vun der Synodalitéit an de verschiddenen Diözese geet.

Dat geschitt och an eiser Diözes :

Den H. Äerzbëschof huet um Fest vun der Tréischterin am Leed e Bëschofswuert dozou geschriwwen, dat haut de moie breet verschéckt ginn ass.

(Et ass och um Internetsite vun der Diözes op cathol.lu ze fannen)

Ech well deem lo natierlech virgräifen, ech erlaabe mir 1 Punkt doraus opzegräifen. A sengem Bëschofswuert fuerdert den H. Äerzbëschof eis dozou op, d’Schlussdokument vun der Weltsynode vum Oktober 2024 mam Titel : Fir eng synodal Kierch : Communio, Participatioun, Missioun an eise Paren, Gemeinschaften, Gruppe mateneen ze liesen mam Bléck op di konkret kierchlech Realitéit an där mir liewen.

Synodalitéit erënnert eis drun, datt et den Hl Geescht ass, deen d’Kierch leet

D’Erfarung, datt Kierch, déi op den Hellege Geescht lauschtert a vun him geleet gett, hunn d’Teilnehmer/innen op den 2. Synode am Oktober 2024 gemaach. Op den Hl Geescht lauschteren ass keng fromm Floskel, fir onbequeem Stëmme roueg ze stellen.

Mat dem « Prozess » vum Gespréich am Hellege Geescht, huet d’Synod et fäerdeg bruecht e Schlussdokument ze erstellen, wat Abschnitt fir Abschnitt ofgestëmmt ginn ass, an dat mat méi wéi ¾ Jostëmmen.

De Poopst Franziskus sot, datt d’Synodalitéit, dat ass ,wat wat Gott vun der Kierch am 3. Joerdausend erwaart. Eng méi synodal Kierch ginn, geet net vum selwen. Et brauch Verännerungen, Ëmdenken, Bekéierung vu gewinnten Denkmuster, déi och zu strukturelle Verännerunge féiere wäerten.

A sengem Bréif vum 12. Abrëll un d’Kardinäl schreiwf de Poopst Leo 14 mam Bléck op d’Missioun an d’Weiderginn vu Glawen : « Um Niveau vun de Pare brauch et dofir eng Verännerung, e Wandel vun enger Pastoral déi oprecht erhält wat do ass, zu enger Pastoral, déi e missionareschen Usaz huet : dat setzt viraus, datt d’Pare lieweg Acteure vun der Verkënnegung sinn : Gemeinschaften, déi Wëllkomm heeschen, déi eng verständlech Sprooch notzen, déi op d’Qualitéit vun hire Bezéiungen oppassen a fäeg si Räim fir Nolauschteren a Begleeden unzebidden. »

Ech gesinn doranner, eng Chance fir mat Courage Neies ze woen fir elo an hei eng missionaresch Kierch ze sinn. Et geet net vum Selwen, dofir brauch et alle Gedeeften, déi sech mat de Wee maachen.

Perséinlech wënschen ech mir datt eng synodal Kierch, eng Plaz ass wou jiddereen sech wëllkomm an unerkannt spiert. Eng Kierch wou jiddereen déi Beruffung ka liewen, déi Gott him oder hir an d’Häerz geluecht huet. Egal op Mann oder Fra, bestuet oder celibatair, asw

Am Mäerz vun dësem Joer ass an der Suite vun der Synode en Dokument publizéiert ginn, iwwer d’Participatioun vun de Fraen um Liewen an un der Leedung vun der Kierch : 

Et ass déi éischte Kéier, datt an engem réimeschen Dokument d’Feststellung ze liesen ass,datt « Eine wachsende Zahl von Frauen fühlt sich in der Kirche nicht mehr zu Hause bis hin zum Punkt, dass sie es vollständig verlassen. « 

« Wir sind daher aufgerufen anzuerkennen, dass die „Frauenfrage“ ein Zeichen der Zeit ist, in dem Sinne, dass auch der Heilige Geist durch sie spricht. »

Do ass (endlech) e Pespektivewiessel geschitt. En éischte, wichtege Schrëtt : den Dikasterium fir d’Glawensléier, deen d’Dokument publizéiert huet, mécht Iwwerleungen an e puer Proposen, wéi Frae méi un der Leedung an der Kierch kéinten deelhuelen. En guddenUfank.

Op der aner Säit ass Angscht, datt d’Fraefro besonnesch d’Fro vun der Zouloossung  vu Fraen den Zougang zu de geweiten Ämter- e Schisma an der Kierch provozéiert, grouss. Vun der Angscht oder der Suerg datt nach méi Fraen auf » leisen oder lauten Sohlen weggehen », gëtt wéineg geschwat. Och déi ass reell.

Et gett Fraen a Leedungspositiounen am Vatikan an och hei an der Diozees. Dat ass ganz gutt. Eiser Kierch feelt nach ze dacks  d’Kompetenz a d’Fachwëssen vun de Fraen, an at ass schued.

Et ass nach e weite Wee, op deem mir Fraen vill Courage, Ausdauer Asaz a Gebiet brauchen. Datt mir nach vill Gedold brauchen, wësse mir.

Perséinlech halen ech net op, ze bieden a mech fir eng Kierch z’engagéieren an där all gedeefte Mënsch, ob Mann oder Fra, ob bestuet oder net, déi Beruffung ka liewen, déi Gott him/hir an d’Häerz geluecht huet.

D’Praxis vum « Gespréich am Hellege Geescht » beräichert d’Kierch ëm eng nei Entscheedungskultur a meng Hoffnung ass, dat déi Kultur och derzou bäidréit, datt Ausübe vu Muecht wierklech en Déngscht ass.

En Déngscht un der Verkënnegung vum Evangelium an un der Gemeinschaft vun de Chrëschtinnen a Chrëschten. Dat gëllt fir eis all, déi mir gedeeft sinn, well d’Versuchung Muecht auszenotzen, leit an äis all, mol méi mol manner. Wat e Mënsch méi Muecht huet, wat d’Versuchung meeschtens och méi grouss ass.

Do hëlleft et just sech um Jesus z’orientéieren, dee senge Jünger an Jüngerinne ganz däitlech am Mathäus Evangelium gesot : (Mat20,26)  »Dir wësst, datt déi Iewescht vun de Vëlleker iwwer si herrschen, an datt déi Grouss hir Muecht iwwer d’Leit mëssbrauchen. 26 Bei iech awer soll et net esou sinn! Wien ënner iech dee Gréisste gi wëllt, dee soll ären Dénger ginn, »

Perséinlech gesinn ech do am synodale Prozess eng immens Chance hei en aneren Ëmgang mateneen anzeüben. Gottes Geescht schwätz duerch all gedeefte Chrëscht a Chrëschtin an der Kierch. Dorunner kënne mir äis freeën an och bescheide ginn, datt mir net eleng alles kënnen. Mir kënnen ee fir den aner bieden, an och emol wann néideg een deen aner mat vill Léift drop opmierksam maachen, wann een am gaang ass op déi autoritär Säit ze rutschen.

Le pape François, qui a lancé le processus synodal, a déclaré en 2021 que la synodalité est une occasion de devenir une « Église à l’écoute » et une Église de « proximité, de compassion et d’amour tendre », une Église qui reflète mieux le « style de Dieu ». (Pape François, 9 octobre 2021). Le processus synodal, qui a débuté en octobre 2021, nous aide dans cette voie. Nous en sommes maintenant à la troisième phase de ce processus, qui consiste à mettre la synodalité en pratique dans les diocèses.

Cela se fait aussi dans notre diocèse :

À l'occasion de la fête de Notre-Dame Consolatrice des Affligées, notre Archevêque  a rédigé une lettre épiscopale intitulilé« Un pas de plus sur le chemin de la synodalité » qui a été largement diffusée ce matin.

(Elle est également disponible sur le site web du diocèse à l'adresse cathol.lu)

Je me permets ici de relever un point de cette lettre. Dans sa lettre épiscopale, l’Archevêque nous invite à lire dans nos paroisses, communautés et groupes, le document final du Synode d’octobre 2024 intitulé : Pour une Église synodale : communion, participation. Mission  Lecture qui tient compte de réalité ecclésiale concrète dans laquelle nous vivons.

Le pape François a affirmé que la synodalité est ce que Dieu attend de l’Église au troisième millénaire. Mais elle ne vient pas d’elle-même. La synodalité est avant tout un processus spirituel : une écoute de ce que l’Esprit de Dieu veut dire à l’Église à travers chaque baptisé. Cela nous demande une conversion constante, ce qui peut parfois être inconfortable.

Personnellement, je souhaite qu'une Église synodale soit un lieu où chacun et chacune se sente accueilli et reconnu. Une Église où chaque personne puisse vivre la vocation que Dieu a déposée dans son cœur. Peu importe qu'il s'agisse d'un homme ou d'une femme, d'une personne mariée ou célibataire, etc.

La pratique de la « conversation dans l’Esprit Saint » enrichit l’Église d’une nouvelle culture de la prise de décision, et j’espère que cette culture contribuera également à faire en sorte que l’exercice du pouvoir soit véritablement un service.

Un service rendu à l’annonce de l’Évangile et à la communauté des chrétiens.

Prenons un moment de prière silencieuse, pour demander à l'Esprit de Dieu de nous montrer comment nous pouvons contribuer à l’avènement d'une Église synodale à Luxembourg.

E Moment vu stëllem Gebiet, Gottes Geescht froen, datt hien eis weist, wéi mir eis um Wee zu enger synodaler Kierchzu Lëtzebuerg  kënnen abréngen.

Aus dem hellegen Evangelium nom Johannes (19, 25-27)

Bei dem Kreuz Jesu standen seine Mutter und die Schwester seiner Mutter, Maria, die Frau des Klopas, und Maria von Magdala. 26 Als Jesus die Mutter sah und bei ihr den Jünger, den er liebte, sagte er zur Mutter: Frau, siehe, dein Sohn! 27 Dann sagte er zu dem Jünger: Siehe, deine Mutter! Und von jener Stunde an nahm sie der Jünger zu sich.

néngten Oktavpriedegten: "Mënsch sinn trotz Kräiz a Leed"

Léiwen H. Äerzbëschof,
Léiwen H. Weibëschof,
Léif Pilgerinnen a Pilger,

Beim Jesus sengem Kräiz stoungen …

Et ass schrecklech fir beim Kräiz ze stoen an als Mamm, ohnmächteg, mussen nozekucke wéi den eegene Jong qualvoll stierft.

Hëllefe kann si dem Jesus net, si kann him seng Péng net ewechhuelen. Dat eenzegt wat nach méiglech ass, datt si hien net eleng léisst bei him bleift bis zum leschten Otemzuch.

Maria steet ënnert dem Kräiz. Fortgoen ass fir si keng Optioun. Hire Jo, deen si bei der Verkënnegung ginn huet, gëllt fir si och ënnert dem Kräiz. Och wa Maria sech bei der Verkënnegung duerch den Engel net konnt virstellen, datt hire Jo, si eng Kéier bis ënnert d’Kräiz vun hirem Jong kéint féieren.

Maria weess, datt et elo net de Moment ass, Gott de Réck ze dréien. Och wann si net versteet wéi et esou wäit komme konnt, datt de Jesus um Kräiz stierft, ganz déif an hir, wot si et weider ze gleewen a Gott ze trauen.

Maria ass net eleng : Halt fënnt si bei deenen déi mat hir beim Kräiz stinn : hir Schwëster, d’Maria dem Klopas seng Fra, an d’Maria vu Magdala grad wéi de Jünger, mat deem de Jesus frou war, sti bei hir. Och si stinn zum Jesus, a fäerten net dem Jesus hir Trei a Léift bis zum Schluss ze erhalen.

Vum Kräiz erof, schwätzt de Jesus mat senger Mamm a mat dem Jünger, mat deem hie frou war. Nach um Kräiz ass et de Jesus deen d’Initiativ ergräift. Hien léisst net einfach geschéien, hie gestallt och nach di lescht Momenter vu sengem Liewen, andeems Hien Maria an den Jünger, deen de Jesus gär huet een deem aner uvertraut.

« Fra, kuck Däi Jong «  an zum Jünger « Kuck, deng Mamm »

De Saz : « Fra, kuck däi Jong » ass wéi eng 2. Verkënnegung u Maria. Bei der 1. Verkënnegung huet Maria agewëllegt d’Mamm vum Jesus ze ginn, an hei bei der 2. Verkënnegung, gëtt Maria d’Mamm vun der Kierch. De Jesus gëtt hir an dem Jünger eng nei Missioun : si sinn den Ufank vun der Gemeinschaft, déi aus dem Doud an der Opersteeung vum Jesus erauswiisst. Den Ufank vun der Kierch

De Jünger, mat deem de Jesus frou ass, gëtt am Johannesvangelium, net mat sengem Numm genannt. Ass et eng Invitatioun vum Evangelist u jidderee vun eis, sech selwer an der Plaz vun deem Jünger, mat deem de Jesus frou ass, ze gesinn ? Mir hëlleft dës Virstelllung, mech op der d’Plaz vum Jünger, deen de Jesus gären huet ze gesinn,  well ech dëst Evangelium da besser a méi Liewe ka materan huelen a Kraaft fir mäi Glawe fannen.

Beim Jesus sengem Kräiz ze stoen, gett eis d’Kraaft bei de Kräizer vun eisem eegene Liewe stoen ze bleiwen. Stoe bleiwen, a net fortlafen a Situatioune vum Liewe, wou ausser dosinn a bieden, näischt méi ze maachen ass. An héiere, wéi de Jesus och zu eis seet : « Kuck, deng Mamm »,

Maria ass mat eis, wa mir ënner de Kräizer vun eisem Liewe stinn an a Gefor sinn ze verzweifelen oder de Glawen ze verléieren. Si huet ënnert dem Kräiz vum Jesus, de Glawen an d’Hoffnung, déif am Häerz behal.

Maria, Tréischterin am Leed, ass ee vun de schéinsten Titelen, dee Maria dréit. Si kann tréischten, well si selwer am droe vum Leed, Trouscht vu Gott erfueren huet. Hiert Tréischten ass wouer, well si weess wat et heescht ënnert dem Kräiz ze stoen. Dofir beréiert hiert Tréischten och eis Häerzer a gëtt d’Kraaft an d’Gedold fir ënnert de Kräizer vum Liewen oprecht ze stoen.

Maria ass un eiser Säit an hëlleft eis d’Karfreideger an d’Karsamschdeger vun eisem Liewen ze duerchstoen. Si biet mat eis a fir eis,

De Karfreideg ass den Dag vum ënnert dem Kräiz stoen, vum Doud. An da kënnt de Karsamschdeg, deen Dag wou d’Realitéit vum Leed, vum Doud, vun der Hoffnungslosegkeet de Mënsch esou richteg erschléit. Dat wat um Karfreideg, mat der Erfarung vum Leed ass omnipresent, an d’Hoffnung datt en Duerchgoen duerch d’Leed, duerch den Doud, an d Liewe méiglech ass, ass nach ganz wäit eweg.

Am Evangelium dauert de Karsamschdeg een Dag. An eisem Liewe kann de Karsamschdeg heinansdo Deeg, Wochen, Méint daueren. Et ass déi Zäitspann wou d’Fro vum Firwat eis quält an zermürbt .

Maria geet mat eis duerch d’Karsamschdeger vun eisem Liewen. Ech hat e Proff op der Uni, deen eis ëmmer nees gesot huet : Maria huet um Karsamschdeg d’Hoffnung weider gedroen. D’Hoffnung, datt dem Jesus säin Doud um Kräiz net dat d’lescht Wuert huet, d’Hoffnung an de Glawen, datt Gott de Jesus net am Doud léisst an datt Opersteeung geschitt. Wéi a wou, dat léit a Gottes Hand. Mee Opersteeung geschitt.

Den Trouscht, dee Maria am Glawen u Gott geschenkt kritt, mat deem Trouscht ass si och mat eis an de Karsamschdeger vun eisem Liewen, wann d’Fro vum Firwat eis dréift.

D’Annette Jantzen, eng promovéiert Theologin, schreift datt d’Psalmen d’Fro vum Firwat net kennen. Well am Hebräiesche gëtt et grad wéi am Däitschen  2 verschidde Wieder fir Warum a Wozu.

D’Fro nom Warum – an dat ass di grouss Wäisheet vun de Psalmen, schreift d’Mme Jantzen – déi féiert net an d’Gebiet. Si féiert a Froen op déi et dacks keng Äntwert gëtt.

D’Fro  vum « Firwat ass an d’Vergaangenheet geriicht « , an d’Fro « Wozu » ass an Zukunft geriicht.

Wozu ass perséinlech, déi ka kee fir mech beäntwerten. Mee d’Fro hält d’Dir nach e Stëckelchen op, well nach eppes ze hoffen ass, ebe well et Gottes Zukunft ass. Sécher ass, datt Leed net vu Gott gewollt a strooft Gott kee Mënsch mam Leed.

Da kënne mir nieft der Fro um Firwat ass Jesus um Kräiz gestuerwen, déi méi déif Fro stellen : Wozou ass Jesu um Kräiz gestuerwen ?

Firwat ass Jesus am Kräiz gestuerwen ?

De Jesus ass net um Kräiz gestuerwen, well Gott Freed um Leide vum Jesus hätt. Gott ass kee Sadist. Gott de Papp grad esou gelidden, well de Jesus Säi Jong um Kräiz houng.

Jesus ass um Kräiz gestuerwen, well d’Réimer hien zum Doud veruerteelt hu well hien fälschlecherweis als politesche Kinnek vun de Judden ugeklot ginn ass. Di reliéis Streidereien hannendrun, hunn d’Réimer wéineg interesséiert.

Wozu ass Jesus um Kräiz gestuerwen ?

Gott ass am Jesus Mënsch ginn, dat Gottes Léift fir all Mënsch sichtbar an erfuerbar ass. Eng Léift, déi fräi mécht vun allem wat de Mënsche vu Gott trennt. Eng Léift, déi awer net jidderee verstanen huet a fir Ofleenung gesuergt huet.

De Jesus ass net virum Leed fortgelaf, huet et och net extra gesicht, mee aus Trei zur Léift zu Gott an zu de Mënschen huet hien d’Leed an den Doud op sech geholl et duerchlidden, mat Léift an aus Léift. Well de Jesus sech aus Léift verschenkt, mat alle Konsequenzen, vun dem grausamen Doud um Kräiz, ass d’Muecht vum Doud, vun der Sënnlosegkeet duerchbrach. De Jesus ass mat eis am Leed, hält et mat eis aus, an hëlt eis och mat an Opersteeung eran. Dat ass d’Erléisung, déi Gott eis am Jesus schenkt, e Fräimaache vun allem wat eis vu Gott trennt. Dat huet de Jesus a sengem ganze Liewen an Handelen gewisen, a besonnesch a sengem Doud an Operstoen.

Sou wéi Gott dem Jesus um Kräiz ganz no war, sou leet Gott seng Hand och op eist Leed. Hien hëlt et net ewech, mee hien ass mat eis, well de Jesus d’Leed duerchlidden an eis mat a seng Opersteeung eran hëlt. Da kënne mir an eisem Liewen eranen wat Opersteeung ass, wann ebemol aus Hoffnungslosegkeet Hoffnung erwiisst, wann e Gest vun absichtslos geschenkter Léift, eng Verbatterung léisst.

Wat mir maache sollen ass : eis asetze géint all Form vu Gewalt, déi Mënschn een dem aner undoen.

Als Kierch, ass eis Plaz bei deene Mënschen, déi leiden, mat hinne beim Kräiz stoen an esou wéi Maria Trouscht an Hoffnung schenken.

Maria, d’Tréischterin am Leed, erënnert eis dorunner. Si biet mat eis an hiert d’Tréischte gëtt eis de Mutt an d’Kraaft bei de Kräizer vun eisem Liewe stoen ze bleiwen a mat hir op Opersteeung ze hoffen an ze vertrauen.

Sur la croix Jésus s'adresse encore à sa mère et au disciple qu'il aimait. Même sur la croix, c'est Jésus qui prend l'initiative. Il ne se contente pas de laisser les choses se faire ; il façonne même les derniers instants de sa vie en confiant Marie au disciple qu’il aime et qu’il lui confie à son tour.

« Femme, voici ton fils » et au disciple : « Voici ta mère. »

Se tenir au pied de la croix de Jésus nous donne la force de rester auprès des croix de notre propre vie. De tenir bon et de ne pas fuir les situations de la vie où, à part être présents et prier, il n’y a rien d’autre à faire. Et écoutez ce que Jésus nous dit aussi : « Voici ta mère. »

Marie est avec nous lorsque nous nous tenons au pied des croix de notre vie et que nous risquons de désespérer ou de perdre la foi

Marie, Consolatrice des affligés, est l’un des plus beaux titres que Marie porte. Elle peut consoler parce qu’elle-même, en portant ses souffrances, a fait l’expérience du réconfort de Dieu. Sa consolation est authentique parce qu’elle sait ce que signifie se tenir au pied de la croix.

Marie est à nos côtés, nous aidant à supporter les Vendredis saints et les Samedis saints de nos vies.

Dans l’Évangile, le Samedi saint ne dure qu’une journée. Dans nos vies, le samedi saint peut parfois s’étendre sur des jours, des semaines, voire des mois. C’est cette période où la question du « pourquoi » nous tourmente et nous épuise.

Marie nous accompagne à travers les samedis saints de notre vie. J’avais un professeur à l’université qui ne cessait de nous répéter : « Marie a porté l’espérance à travers le samedi saint. L'espérance que la mort de Jésus sur la croix n'ait pas le dernier mot, l'espérance et la foi que Dieu ne laissera pas Jésus dans la mort et que la résurrection aura lieu.

Les Psaumes ne connaissent pas la question du « pourquoi ». Car en hébreu, il existe deux mots différents pour « pourquoi » et « dans quel but ». En français malheureusement non.

 La question du « pourquoi » et c’est là la grande sagesse des Psaumes, ne mène pas à la prière. Elle mène à des questions auxquelles il n’y a souvent pas de réponse.

La question du « pourquoi » est tournée vers le passé, et celle du « dans quel but » est tournée vers l’avenir.

La question du « dans quel but » est personnelle ; personne ne peut y répondre à ma place. Mais cette question laisse la porte entrouverte, car il y a encore de l’espérance, précisément parce qu’il s’agit de l’avenir de Dieu. Une chose est certaine : la souffrance n’est pas voulue par Dieu, et Dieu ne punit personne pas par la souffrance.

Marie, la Consolatrice des Affligées avec nous, et sa consolation nous donne le courage et la force de rester fidèles dans les moments de souffrance de notre vie, et d’espérer et de croire avec elle en la résurrection.

Amen.

Aus dem hellegen Evangelium nom Matthäus (Mt 28,1-10)

Wéi et deen éischten Dag vun der Woch, also den Dag nom Sabbat, hell ginn ass, sinn d'Maria vu Magdala an déi aner Maria nom Graf kucke gaang. An hei, op eemol huet de Buedem ugefaang, ferm ze zidderen: Dem Här säin Engel ass nämlech vum Himmel erofkomm, hien ass dohi gaang, huet de Steen ewechgerullt an huet sech dropgesat. Hien huet ausgesi wéi e Blëtz, an säi Kleed war wäiss wéi Schnéi. D'Wiechter hu geziddert, esou eng Angscht haten si virun him, an si ware wéi dout. Dunn huet den Engel zu de Frae gesot: "Fäert net!
Ech weess, dir sicht de Jesus, dee Gekräizegten. Hien ass net hei: Hien ass aus dem Doud erwächt ginn, esou wéi hie gesot hat. Kommt heihinner, kuckt d'Plaz, wou hie louch! An da gitt séier a sot senge Jünger: 'Hien ass aus dem Doud erwächt ginn! Hie geet iech viraus a Galiläa; do kritt dir hien ze gesinn.' Kuckt, ech hunn iech et gesot!" Huerteg sinn si vum Graf fortgaang, voller Angscht, ma och mat grousser Freed, an si si gelaf, fir de Jünger et ze verzielen. A kuck, de Jesus ass hinne begéint a sot: "Freet iech!" Si sinn op hien duergaang, hunn sech virun him niddergehäit an hunn hien ugebiet. Du sot de Jesus zu hinnen: "Fäert net!
Gitt a sot menge Bridder, datt si a Galiläa goe sollen; do kréien si mech ze gesinn." 

Zéngt Oktavpriedegt: "Mënsch sinn: BrëckbauerInne sinn"

Léiwen H. Äerzbëschof,
Léiwen H. Weibëschof,
Léif Pilger a Pilgerinnen,

D’Frae maache, wat ze maachen ass. Si sinn dem Jesus a Galiläa an zu Jerusalem, nogaang, si stoungen ënnert dem Kräiz zesumme, hunn ohnmächteg a voller Schmäerz seng Agonie a säin Doud materliewt a gi bei d’Graf fir dem Jesus säin doudege Kierper ze salben, sou wéi si dat bei all Stierffall maachen. Hir Trei hält net mam Doud op.

Wat si beim Graf erliewe, verännert alles.
D’Fraen héieren de Message vum Engel: Fäert net ; Jesus de Gekräizegten ass net dout, hien ass aus dem Doud erwächt ginn. Hien geet Iech viraus  no Galiläa.
Dat wat d’Fraen do gesot kréien, muss gedeelt ginn : déi frou Botschaft muss weidergesot ginn. De Jesus lieft !

De Glawe vun de Fraen impressionéiert mech, si erkennen den Operstanenen, wéi hien si uschwätzt « Freet Iech », an direkt falen si virun him nidder a bieden hien un.
Den operstane Jesus huet jo net einfach säi Kierper nees ugedoe wéi e Pullover, deen een iwwerzitt. Wéi den Operstane ausgesäit, beschreift kee vun den Evangelisten, dat ass Jo och net wichteg. Wichteg ass, datt den operstanene Jesus sech ze erkenne gëtt, duerch säi Wuert an duerch seng Wonnen. Säi Wuert beréiert d’Fraen an der Déift vun hirem Häerz, si erkennen Hien, well Säi Wuert hire Glawe wéi oprëselt a si versti : de Jesus lieft. 

« Freet Iech » ass dat éischt wat de Jesus hinne seet. An da richt « Fäert net ». D’Freed ass méi grouss wéi d’Angscht.
Sot menge Bridder (a Schwësteren) datt si a Galiläa solle goen, do kréien si mech ze gesinn.

Firwat a Galiläa ? Well do alles ugefaang huet. Do huet de Jesus si beruff, do hunn si hien ëmmer méi kennegeléeirt, do huet hien si no a no an d’Bezéiung mat Gott agefouert. Galiläa, déi Plaz, wou di verlueren Hoffnung nees ka wakereg ginn a si entdecke kënnen, datt den Operstanenen an hirer Mëtt ass.  

Dem operstane Jesus seet och haut zu eis : « Freet Iech »  an och « Gitt a Galiläa, do kritt Dir mech ze gesinn »
Galiläa, dat ass eist alldeeglecht Liewen, de ganz normalen Alldag. Do ass den Operstanenen Jesus ze fannen.

Mënsch sinn elo an hei, dat heescht éichterlech Mënsche sinn, déi an hirem Liewen op den Doud an d’Opersteeung baue fir haut als Chrëschten ze liewen. Freedeg Mënschen. 
D’Opersteeung ass dat Wesentlechst vun eisem Glawen, an dee Glawe soll, dierf kann an eisem Liewen sichtbar sinn. An der Manéier wéi mir d’Realitéit, eisen Alldag kucken a liewen. Wéi mir mat Schwieregkeeten, mat Leed a Kräiz ëmginn.
Wéi mir eis fir Fridden, fir e gudde Matenaner an der Gesellschaft asetzen, besonnesch, fir Mënschen a Nout
Wéi mir iwwer Gott an eise Glawe schwätzen. 
Wéi mir als Kierch mam Jesus ënnerwee sinn, als Plaz wou Gottes Léift erfuerbar ass. 

Als éichterlech Mënsche liewen bedeit fir mech « mam Jesus zesumme Bréckebauer a Bréckebauerinnen sinn ». 
Domat sti mir an der Nofolleg vum Jesus : Gott huet am Jesus eng Bréck zu eis Mënsche gebaut fir eis fräizemaachen an eis Undeel u Sengem Liewen a Senger Léift ze ginn.  
Mat Jesus Brécke bauen ass eng schéi Beruffung an deem mir dem Jesus nosinn an och Erfëllung fir eist Liewe fannen. 
Elo an hei, an eisem Alldag souwéi an der Kierch an och an der Gesellschaft gi Brécke gebraucht, déi Mënschen zesumme féieren.
Maueren, déi trennen, gëtt et der genuch. Ausgrenzung, Indifferenz, Géintenaner oder Nieftenaner, Kricher an Ongerechtegkeet fir der nëmmen e puer ze nennen.

Brécke baue ass eng Liewensaufgab, déi eis an eisem Mënsch sinn erausfuerdert. Et brauch Gedold, Ausdauer, et brauch Léift a Vertrauen, et brauch Gebiet a Bescheidenheet. 
An der Nofolleg vum Jesus brénge mir et fäerdeg, als Eenzelner an als Kierch Brécke  vum Fridden, vu Frëndschaft, Nächsteléift, Glawen a Hoffnung, Verzeiung a Versönung ze bauen. 
Als Kierch zesumme mam Poopst, dee je ënner anerem den Titel, Pontifex Maximus- gréisste Bréckebauer- dréit. 

E puer Iddien zum Bréckebauen : 
Bréckebauen an der Kierch :
Brécke bauen tëscht alle Gedeeften, datt mir eng geschwësterlech Kierch sinn, wou jidderee wëllkomm ass, egal wat fir Verantwortung hien oder si dréit, wat fir Sprooch geschwat gëtt oder wat di reliéis Kultur ass, an d’Lëscht ka weider goen. Da si mir Kierch, déi mam Jesus ënnerwee ass, an op dat lauschtert wat Gottes Geescht eis elo seet.

Brécke bauen am Alldag sou wéi an der Gesellschaft : 
Brécke bauen zu Mënschen, déi um Rand sinn. Sech Zäit huelen fir Wuert mat engem Mënsch, deen op der Strooss lieft ze schwätzen ass dacks méi schwéier wéi him Geld ze ginn oder hien ze ignoréieren.
Brécke bauen zu Mënschen, déi vulnerabel oder aarm sinn, déi keng Plaz an der Gesellschaft hunn. Si als Mënsch wouer huelen.
Brécke bauen zu Mënschen, déi anescht denke wéi mir, fir sech kennenzeléieren an den Dialog ze sichen, an esou Polariséierung an der Gesellschaft vermeiden.
Brécke bauen zu Mënschen ,déi riskéieren ze vereinsamen, hinnen Zäit loossen sech nees ënner Mënsche wuel ze spieren.

Brécke bauen, wann e Mënsch an Trauer oder am Leed ass : deem Mënsch net aus dem Wee goen, oder eleng loossen. Dosinn, matenaner bieden.
Brécke bauen, datt Fridden erhale bleift a Fridde méiglech gëtt , do wo Sträit oder Niewentenaner ass. 
Brécke baue fir Angscht an Onsécherheet ze begleeden, wann d’ekonomescht Ëmfeld sech verännert a mir léiere mat manner eens ze ginn. 
Brécke bauen tëscht der Sehnsucht vu Mënschen no erfëlltem Liewen a dem Glawen u Gott

D’Oktave ass esou eng Bréck : Mënsche vun all Alter, vu ville Kulturen a Nationalitéite begéinen sech, biede matenaner, freeën sech hei bei ze sinn, deelen hire Glawen, maachen eng frou Erfarung vu Kierch. 
Loosse mir eis vum Operstanenen Jesus an den Déngscht huelen, fir elo an hei Brécken ze bauen vu Mënsch zu Mënsch an esou d’Bréck déi Gott am Jesus zu eis gebaut huet, weider ze bauen. 

Le Christ ressuscité nous dit aujourd’hui : « Réjouissez-vous » et « Allez en Galilée, là vous me verrez ».
La Galilée, c’est notre vie quotidienne, le quotidien tout à fait ordinaire. C’est là que nous rencontrons le Christ ressuscité.

Être humain ici et maintenant, c’est être des personnes qui, dans leur vie, s’appuient sur la mort et la résurrection pour être chrétiens. Des personnes joyeuses. 
La résurrection est ce qu’il y a de plus profond et d’essentiel dans notre foi, et cette foi doit, peut rayonner dans nos vies. Dans la manière dont nous regardons et vivons la réalité. Dans notre  façon de faire face aux difficultés, à la souffrance et à la croix.
Dans la manière dont nous nous engageons pour la paix, pour le bon voisinage dans la société, en particulier envers les personnes dans le besoin.
À travers notre joie de parler de Dieu et de notre foi.
Et aussi comment en tant qu’Église nous cheminons avec Jésus, et rayonnons de l’amour de Dieu pour chaque personne. 

Pour moi, vivre en tant que chrétien signifie « être des bâtisseurs de ponts à la suite de Jésus ». 
En Jésus, Dieu a construit un pont vers nous, les humains, pour nous libérer et nous faire participer à sa vie et à son amour.  

Tisser des liens, construire des ponts  avec Jésus est une belle vocation qui nous permet de le suivre et de donner sens à notre vie. 
 Ici et maintenant, dans notre quotidien comme au sein de l’Église et de la société, des liens qui rassemblent et unissent les personnes sont vitaux et plus que nécessaires.. 
Car trop de murs divisent, excluent et favorisent l’indifférence et l’opposition. Trop de guerres et l’injustices blessent notre humanité.

Laissons-nous appeler au service par le Christ ressuscité pour bâtir des ponts ici et maintenant, et ainsi continuer à bâtir le pont que Dieu a fait en Jésus.

Prenons un moment pour prier en silence :
Prions Dieu pour que nous devenions des personnes toujours plus authentiques, qui vivent dans la joie et l'espoir,
Ou prions pour ces personnes vers lesquelles j'aimerais bâtir un pont.

Huele mir eis e Moment vu stëllem Gebiet :
Gott bieden, datt mir ëmmer méi éichterlech Mënsche ginn, déi Freed an Hoffnung liewen,
Oder fir déi Mënsche  bieden, zu deenen ech gär eng Bréck baue well.

Amen

Lieber Herr Kardinal Jean-Claude,
lieber Weihbischof Leo,
liebe Mitbrüder im bischöflichen, priesterlichen u. diakonalen Dienst,
liebe Ordensleute und Seminaristen,
liebe Luxemburgerinnen und Luxemburger!
Zur Wallfahrt versammelte Schwestern und Brüder im Herrn!

Am Beginn dieser Predigt entbiete ich Euch allen – den Mitfeiernden hier in der Kathedrale von Luxemburg und allen, die mit uns über die Medien verbunden sind – als „kleiner“ Bischof von Eisenstadt einen herzlichen Gruß mit einem österreichischen „Grüß Gott!“
Zugleich danke ich Dir, lieber Herr Kardinal, für Deine mehrmalige Ein-ladung zu diesem Fest und dass Du mir den Predigtdienst anvertraut hast. Nach mehreren Absagen aus terminlichen Gründen habe ich Deine Einladung dieses Jahr sehr gerne angenommen, um meine „alten Schulden bei Dir“ zu begleichen – Danke für Dein Verständnis! Zudem ist meine Anwesenheit bei Eurer traditionellen Wallfahrt hier zu ULF von Luxemburg ein DANKE unserer Diözese Eisenstadt im Osten von Österreich und von mir persönlich Eurem Erzbischof und Kardinal gegenüber, weil er 2022 mit uns das Fest unseres Landes- und Diözesanpatrons des hl. Martin von Tours im Dom zu Eisenstadt gefeiert hat – es bleibt für uns alle bis heute ein unvergessliches Fest!

Das Motto Eurer diesjährigen Muttergottesoktav lautet: „Menschsein heute, im hier und jetzt.“ Der Mariendom von Luxemburg mit seinem altehrwürdigen Gnadenbild der „Trösterin der Betrübten“ verbindet unsere beiden Diözesen – die Erzdiözese Luxemburg und die Diözese Eisenstadt – denn auch in unserem Martinsdom befindet sich ein Gnadenbild der „Trösterin der Betrübten“ aus dem Jahr 1746, das viele Menschen – Gläubige u. Suchende – anzieht, um es zu verehren. Beide Gnadenbilder waren in Zeiten des Umbruchs, von Konflikten u. Kriegen eine Zuflucht, Trost und Hilfe für die Menschen und sie sind es bis heute in unseren herausfordernden Tagen von Spannungen, Spaltungen, Krisen und Kriegen. Ein Blick in unsere Welt mit ihrer zu-nehmender Technik, IT, KI, Klimakrise, anderen Krisen u. Kriegen lässt zurecht die Frage aufkommen: Haben wir das Menschsein verloren? Braucht diese Welt nicht mehr Wärme, Herzlichkeit, Menschlichkeit? 
Von wem können wir Menschen-Christen wahres Menschsein besser lernen als von Maria. Sie war durch und durch Mensch, der sich von Gott berühren hat lassen und so zum besonderen Werkzeug im Heils-plan Gottes, zur Mutter Jesu und damit zur Muttergottes wurde. 

Für unser „Menschsein heute, im hier und jetzt“ können wir von Maria vor allem die „3 H“ lernen.

Das erste H ist das Hören im Haus von Nazareth.

Am Beginn des Glaubens steht immer das Hören. Schon im Judentum heißt es: Schema Israel – Höre Israel! Der Glaube kommt vom Hören sagt uns der Hebräerbrief. Auch die alte Mönchsregel des hl. Benedikt beginnt mit den Worten: „Lausche, mein Sohn, den Lehren des Meisters, neige das Ohr deines Herzens.“
Maria hat im Haus von Nazareth den Anruf Gottes gehört. Sie ist durch den Engel mit Gott in einen Dialog eingetreten und hat nach Fragen und Zweifeln ihr JA zum Willen Gottes gesagt. So ist und bleibt sie uns Menschen und noch mehr uns Christen ein Vorbild im Hören. 
Was haben wir Menschen heute nicht alles an technischen Mitteln, um zu hören. Wir laufen mit Kopfhörern, Handys, Smartphones her-um, sind ständig online auf Whatsapp, Instagram, Facebook, Tiktok, aber sind wir bei dieser Flut an Informationen nicht in Gefahr das Hören, das Zuhören, das Gespräch von face to face zu verlernen?
Das Hören lernt und praktiziert man zuerst in der Familie, Schule, Kirche, christlichen Gemeinde und Gemeinschaft – im Hören auf Gott und sein Wort im Gebet, Gottesdienst, bei der Feier der Sakramente und im Hören aufeinander, auf die Sorgen u. Nöte der Mitmenschen. Papst Franziskus wollte die Kirche mit dem synodalen Prozess durch Dialog, Zuhören und Partizipation des Volkes Gottes erneuern und da-mit auf die Wichtigkeit des Hörens für Leben und Glaube, für unser Menschsein u. Christsein heute, im hier u. jetzt, aufmerksam machen. Lernen wir von Maria das Hören, die Kontemplation vor jeder Aktion! Beginnen wir damit wie Maria im eigenen Haus, im hier und jetzt! 

Das zweite H ist das Hinschauen im Hochzeitssaal von Kana.

Bei der Hochzeit zu Kana zeigt uns Maria am deutlichsten wie wichtig das Hinschauen im Leben für uns selber und unsere Mitmenschen ist. Durch ihr Hinschauen konnte sie den in Not geratenem Brautpaar helfen, das Fest retten und so zur „Trösterin der Betrübten“ werden. „Menschsein heute, im hier und jetzt“ braucht unser Hinschauen.
Ist es nicht leichter und angenehmer wegzuschauen oder vorbeizu-gehen als stehenzubleiben, hinzuschauen und Hand anzulegen?
Wo braucht es heute bei uns in Europa ein besonderes Hinschauen? 
Der Wert, die Würde und der Schutz des Lebens sind für unser altern-des Europa lebenswichtig, zukunftsentscheidend. Junge Menschen zu ermutigen Kindern das Leben zu schenken und Leben von der Em-pfängnis bis zum natürlichen Tod zu schützen, begleiten, ist u. bleibt Sorge u. Aufgabe der Kirche. Danke allen, die sich dafür einsetzen!
Der Zusammenhalt und das Miteinander in der Gesellschaft sind heute mehr denn je in Europa und weltweit in Gefahr. Vorurteile, Hetze, Spaltung und Fremdenhass sind im Vormarsch. Populisten, Demagogen und Autokraten basieren oft darauf ihre Programme und versuchen mit „einfachen Lösungen“ die Menschen für sich und ihre Ideologien zu gewinnen. Es ist billig, aber leider oft mit Erfolg.
Damit unser „Menschsein heute, im hier und jetzt“ gelingen kann, braucht es das Hinschauen aller in Kirche und Gesellschaft auf die Werte, die uns tragen: Achtung der Würde jedes Menschen, Freiheit, Friede und Versöhnung, Solidarität, Zusammenhalt. Das entspricht unserem jüdisch-christlichen Erbe, auf dem die EU gründet, durch das wir als Kirchen am gemeinsamen Haus Europa mitbauen, mitgestalten. Wie schön, dass der Europatag, den wir gestern begehen durften, hier in Luxemburg sogar ein Feiertag ist, der uns daran erinnert!  
Die Kriege in der Ukraine u. im Nahen Osten zerstören das friedliche Miteinander von Nationen und Völkern, dass wir seit 81 Jahren, dem Ende des 2. Weltkriegs auf unserem Kontinent gewohnt sind.      
Deshalb mahnt Papst Leo XIV. alle Kriegstreiber: „Schluss mit dem Krieg – Haltet ein – Krieg ist ein Skandal für die ganze Menschheit!“ „Menschsein heute, im hier u. jetzt“ braucht keine Fundamentalisten und Spaltpilze, sondern Hinschauer, Brückenbauer und Friedenstifter! Lernen wir von Maria das Hinschauen, beginnen wir im Hier u. Jetzt!

Das dritte H ist das Hinausgehen zu den Menschen u. Zeugnis geben.

Maria ist nicht nur in ihrem Haus geblieben, im Hochzeitssaal von Ka-na, im Abendmahlssaal oder unter dem Kreuz – wie es uns das eben gehörte Evangelium schildert – Maria ist zu Elisabeth, zu anderen Menschen gegangen, um ihnen die Frohbotschaft des Evangeliums zu bringen, sie mit ihr in Berührung zu bringen, sie zu bezeugen und wie eine gute Mutter die Menschen zu trösten und zu Jesus zu führen.
„Menschsein heute, im hier und jetzt“ wird gelingen, wenn wir Menschen-Christen uns mühen im Alltag die „Werke der Barmherzig-keit“ aus der Bibel im Alltag zu verwirklichen. Der vor kurzem verstor-bene Bischof von Erfurt Joachim Wanke hat diese alten „Werke der Barmherzigkeit“ ins Heute übersetzt. Ich möchte sie uns allen als sein geistliches Testament ans Herz legen und sie noch ergänzen. 
„Barmherzig sein, kann heute heißen: Einem Menschen sagen: Du gehörst dazu. Also nicht Isolation und Ausgrenzung!
Ich höre dir zu. Also nicht Taubheit und Gleichgültigkeit!
Ich rede gut über dich. Also keine Fake News!
Ich gehe ein Stück mit dir. Also kein Alleingang, sondern synodal!
Ich teile mit dir. Also nicht Egoismus, Profit und Gier!
Ich besuche dich. Also nicht Einsamkeit, Gleichgültigkeit und Rückzug, sondern Aufmerksamkeit, Anteilnahme und Hingabe!
Ich bete für dich. Also nicht Gottlosigkeit, sondern mit Gott und für die Menschen!“ 
Von Maria können wir das Hinausgehen zu den Menschen lernen. Wenn wir wie sie die „Werke der Barmherzigkeit“ so gut wir können im Alltag verwirklichen, dann tragen auch wir bei zum „Menschsein heute, im hier und jetzt.“
Mit einem alten ursprünglich slowenischen Lied „Maria hilf“ möchte ich diese meine Predigt schließen und die „Trösterin der Betrübten“ mit Euch gemeinsam bitten, dass sie uns hilft unser „Menschsein und Christsein heute, im hier und jetzt“ zu leben, indem wir wie sie im Alltag Hören, Hinschauen und Hinausgehen zu den Menschen.  

Amen.