Évangile selon saint Luc, 4, 14-21

 Lorsque Jésus, dans la puissance de l’Esprit, revint en Galilée, sa renommée se répandit dans toute la région.
Il enseignait dans les synagogues, et tout le monde faisait son éloge.
Il vint à Nazareth, où il avait été élevé. Selon son habitude, il entra dans la synagogue le jour du sabbat, et il se leva pour faire la lecture.
On lui remit le livre du prophète Isaïe. Il ouvrit le livre et trouva le passage où il est écrit :
L’Esprit du Seigneur est sur moi parce que le Seigneur m’a consacré par l’onction. Il m’a envoyé porter la Bonne Nouvelle aux pauvres, annoncer aux captifs leur libération, et aux aveugles qu’ils retrouveront la vue, remettre en liberté les opprimés, annoncer une année favorable accordée par le Seigneur.
Jésus referma le livre, le rendit au servant et s’assit. Tous, dans la synagogue, avaient les yeux fixés sur lui.
Alors il se mit à leur dire : « Aujourd’hui s’accomplit ce passage de l’Écriture que vous venez d’entendre. »

Éischt Oktavpriedegt: "Maach et wéi Gott a gëff Mënsch" (Bëschof Franz Kamphaus) elo an hei

Léiwen H. Äerzbëschof,
Léiwen H. Weibëschof,
Léif Pilgerinnen a Pilger

« Maach et wéi Gott a gëff Mënsch », dëse Saz vum verstuerwene Bëschof vu Limburg dem Franz Kamphaus huet mech zum Thema vun den Oktavpriedegten inspiréiert.
Et mech ëmmer nees a frou an dankbar, datt mir Mënschen, fir Gott esou wichteg a wäertvoll sinn, datt hien am Jesus ee vun äis ginn ass.. Gott hëlt d’Initiative net mir. 
Gott traut eis Mënschen eppes zou, Hie well eis net kleng maachen, mee Hien well, datt dat Bescht dat hien an eis geluecht huet, grouss gëtt, a virun allem, datt mir am Glawen un Hien an am Asaz fir de Mënsch eis Erfëllung fannen. 

Mënsch sinn ass schéin. Et ass net ëmmer einfach. 
Mënsch sinn elo an hei, dat ass eist Liewen. Als Mënschen droe mir Verantwortung fir an der Realitéit ze stoen a se matzegestalten. Als Chrëschtinnen a Chrëschte gleewe mir, datt Gott och haut an der Realitéit, am Alldag do ass. Un eis ass et d’Zeeche vu senger Präsenz ze sichen an drop opmierksam ze maachen. 
D’Evangelium ass eng gutt Noriicht fir elo an hei, et ass wéi e Kompass deen eis Orientéierung gëtt. D’Evangelium stäerkt eis am Mënschsinn, well mir do erfuere wéi de Jesus et mécht, dofir baut och all Priedegt op en Evangelientext op. 

Maach et wéi Gott a gëff Mënsch : 
Lo denkt Dir väeicht zu Recht, ma mir sinn dach Mënschen. 
Natierlech si mir Mënschen, mir gehéieren zur Mënschheetsfamill. Gott huet äis aus Léift geschafen.
An dach ass dat mat eisem Mënschsinn esou eppes. Heiansdo oder méi dacks mierke mir selwer, datt dat mat deem Mënschsinn net esou 100% klappt wéi mir dat gären hätten. Et geet duer fir e Bléck an d’Realitéit ze  werfen : ze vill Kricher, onnéideg Gewalt, vill Honger, Zerstéierung vun der Schëpfung. Mënschlechkeet ass op munchen d’Plazen ënnert d’Rieder komm. 
Eist Mënschsinn ass ni fäerdeg, well d’Liewen an d’Evangelium invitéieren oder drängen äis zu Verännerungen. 
An als Chrëschtinnen a Chrëschten hu mir eng immens Chance. Mir kënnen an der Nofolleg vum Jesus gesinn a léiere wat et heescht wierklech Mënsch ze sinn. 

Firwat ass Gott Mënsch ginn ? 
Di Mënschen, déi d’Bicher vum  alen Testament geschriwwen hunn, erziele vun der Geschicht vum Vollek Israel, mat Gott. Et ass eng Geschicht mat vill Auf und Ab, awer an allem wat geschitt, hëlt Gott seng Léift net zréck, Hien mécht ëmmer nees den éischte Schrëtt. An esou wiisst an den Häerzer vun de Mënschen d’Sehnsucht, datt Gott selwer kënnt fir en neien Ufank ze setzt. E neien Ufank, bei deem Gott dem Mënsch ganz nokënnt. An doduerch gëtt de Mënsche gerett a gëtt fräi vun allem wat Mënschsinn zerstéiert oder abiméiert, fräi vun der Sënnlosegkeet, letztendlech fräi vun der Trennung mat Gott, déi ëmmer nees spierbar ass, wa mir eist Mënschsinn net ganz liewen. De Mënsch gëtt erléist, befreit.
Den Hl Ignatius vu Loyola huet a sengem Exerzitien, e Buch zur Uleedung zum Gebiet, eppes Wonnerbares zum Komme vu Jesus an d’Welt geschriwwen. De Mënsch dee biet, ass invitéiert an de Bléck vu Gott eranzeklammen, sou wéi Gott d’Welt kuckt , a sech dann d’Gespréich a Gott tëscht dem Papp, dem Jong an dem Hl Geescht virzestellen, wéi a Gott de Wonsch wiisst an d’Welt ze kommen, andeems de Jesus Mënsch gëtt.  (Ex spir 102,106)

Ass dat net wonnerschéin an onbegräiflech an engems : A Gott wiisst de Wonsch, an d’Welt ze kommen an deem de Jesus Mënsch gëtt. Et ass Gottes Wonsch, hie kennt eis Realitéit, an hie well am Jesus eist d’Mënschsinn deelen, datt mir Mënschen en erfëllte Liewen hunn. Mir kënnen dee Mënsch ginn, wéi Gott jiddereen eenzelne gesäit. Mat där Beruffung an deenen Talenter déi Gott eis an d’Häerz geluecht huet. Mat enger Würd, enger Dignitéit ginn, déi keen eis ka wech huelen. 
Doduerch datt Gott Mënsch am Jesus gëtt, schenkt Hien eis Undeel u sengem Liewen. Do bleift eis just Staunen an eng grouss Dankbarkeet.

Gott gëtt wierklech Mënsch am Jesus, hie mécht net nëmmen sou. De Jesus lieft d’Mënschsinn mat de schéine Säiten an d’Liewe mat senge Begrenztheeten a mat Leed an Doud. Hien duerchlieft alles, dofir ass hien mat äis an allem wat mir erliewen. Dorobber dierfe mir trauen.
Fir Mënsch ze ginn, brauch Gott e Mënsch, dee ganz Jo seet. Maria ass déi Fra, déi ganz Jo zu Gott seet, fir datt Jesus duerch si kann an d’Welt kommen. 
Hir Missioun ass eenzegaarteg. Si kann eis léieren, wéi Gott och an jidderengem vun äis ka gebuer ginn, wéi Jesus an eis wuesse kann, an duerch eist Liewen, eis Léift  zu anere Mënsche ka gedroe ginn. 

Den Evangeliumstext, dee mir héieren hunn, weist eis e Wee. Den Text ass wéi e Resumé vun deem wat de Jesus seet a mécht. 

De Jesus handelt a schwätzt an der Kraaft vu Gottes Geescht 
Hien verkënnegt di Gutt Noriicht un di Aarm, mécht datt di Blann gesinn a schenkt deene Mënsche Befreiung, déi onfräi sinn. 
Mam Jesus brécht eng nei Zäit un : "Haut ass dëst Wuert aus der Schrëft bei iech zou an Erfëllung gaang."
Dat gëllt och fir eis elo, hei an der Kathedral oder virun der Televisioun oder dem Computer. Mir si gemengt, wann et heescht : den Aarme gëtt eng gutt Noriicht verkënnegt, di Blann gesinn, déi di onfräi si kréie Befreiung geschenkt.
Lo denke mir vläicht, ech sinn dach net aarm, oder blann oder onfräi ?
An awer : si mir net heinsado aarm, well mir net di richteg Wierder oder Geste fannen, blann well mir eis d’Realitéit rosa rout oder pechschwaarz molen, blann well mir net gesinn oder iwwersi wou mir gebraucht ginn, onfräi, well eis Gewunnechten, eis Virurteeler, eis Ängschten eis gefaangen halen, a mir eis net trauen en 1. Schrëtt ze maachen. 
Jesus wëll eis fräi maachen, da gesi mir, datt Gott an eisem Liewen do ass : (dat kann an enger déiwer Erfahrung am Gebiet sinn, grad wéi am Ruffe vu Mënschen, eise Bridder a Schwësteren am Jesus, déi eis Hëllef brauchen. )
Da kënne mir a senger Nofolleg Mënsche vum Fridde ginn, déi sech fir Gerechtegkeet asetzen, Mënsche vun der Hoffnung, déi wëssen, datt Gott am Jesus mat eis ass, egal wat d’Liewe bréngt. 

Fais comme Dieu et deviens humain, personne humaine, cette phrase de l’évêque défunt de Limburg, Franz Kamphaus , m’a inspirée pour le thème de l’octave.
Dieu s’est homme en Jésus, par amour pour nous les humains. Jésus partage notre vie avec ses hauts et ses bas, avec ses expériences joyeuses comme avec ses expériences de souffrance, d’abandon et de mort. Il est avec nous.
Jésus s’est fait homme pour que nous ayons la vie en abondance, c. à d. unie à Dieu dans la foi, une vie qui fait sens.
En Jésus, Dieu a posé un nouveau départ qui permet à l'humain d'être très proche de Dieu, et ainsi d'être sauvé. Ou, pour le dire autrement: d’être libéré de tout ce qui détruit ou endommage la personne humaine, libéré du vide, et finalement libéré de la séparation avec Dieu, que nous éprouvons quand nous ne vivons pas pleinement notre humanité.
Jésus veut nous libérer afin que, en le suivant, nous devenions des personnes de paix qui défendent la justice. 
Il n’y a que Dieu pour nous aimer ainsi. L’incarnation de Jésus nous dépasse et en même temps elle nous invite à l’action de grâce et à l’émerveillement.

Dans l’évangile de St Luc, nous avons entendu Jésus, qui se manifeste dans la synagogue de Nazareth. Il parle d’annoncer la bonne nouvelle aux pauvres, d’ouvrir les yeux des aveugles, de libérer les captifs. 
Cette parole s’adresse aussi à nous ici maintenant.

Prenons un moment de silence et de prière personnelle- l’organiste va jouer de l’orgue- et que chacune chacun demande à Dieu dans son cœur e que Dieu nous aide à faire grandir ce qu’il y a de mieux en nous pour porter Jésus aux hommes et aux femmes d’aujourd’hui.

Huele mir eis ee Moment vu Stëllt a Gebiet, den Doumorganist spillt déi Zäit op der Uergel.
Jiddereen ka Gott a sengem Häerz froen, datt Hien hëlleft dat Bescht an him wuesse ze loossen, an esou Jesus bei d’Mënsche vun haut ze droen.

Amen.

Évangile selon saint Matthieu, 9, 9-13

Jésus partit de là et vit, en passant, un homme, du nom de Matthieu, assis à son bureau de collecteur d’impôts. Il lui dit : « Suis-moi. » L’homme se leva et le suivit.
Comme Jésus était à table à la maison, voici que beaucoup de publicains (c’est-à-dire des collecteurs d’impôts) et beaucoup de pécheurs vinrent prendre place avec lui et ses disciples.
Voyant cela, les pharisiens disaient à ses disciples : « Pourquoi votre maître mange-t-il avec les publicains et les pécheurs ? »
Jésus, qui avait entendu, déclara : « Ce ne sont pas les gens bien portants qui ont besoin du médecin, mais les malades.
Allez apprendre ce que signifie : Je veux la miséricorde, non le sacrifice. En effet, je ne suis pas venu appeler des justes, mais des pécheurs. »

Zweet Oktavpriedegt: "Mënsch sinn - sou wéi mir sinn" (Mat 9, 9-13)

Léiwen H. Äerzbëschof,
Léiwen H. Weibëschof,
Léif Pilgerinnen a Pilger,

Mënsch sinn, sou wéi mir sinn : Eenzegaarteg, onverwiesselbar, fräi, begrenzt a verletzlech, wäertvoll, vu Gott geschafen, mat Stäerkten a mat Schwächten, mat gudde Säiten a mat méi eckege Kanten, ….an d’Lëscht kéint weidergoen. 
Ech gräifen e puer Aspekter op, déi mir wichteg sinn :

Jiddereen, all Mënsch ass wäertvoll, vu Gott geschafen als säi Bild, an dofir mat enger Dignitéit, déi keen eis ewech huele kann. 
D’Dignitéit vum Mënsch ass unantastbar, dat fanne mir souwuel an der Mënscherechtseserklärung vun 1948, an der Enzyklika « Pacem in terris » vu 1963, wéi selbstverständlech och an der Lëtzebuerger Verfassung.
De Mënsch dierf net op een Aspekt vu sengem Mënschsinn reduzéiert ginn, sief et seng Nationalitéit, säi Geschlecht, seng Relioun oder säi Bankkonto. Mënsch sinn ass ëmmer méi. Den Asaz fir d’Dignitéit vun all Mënschen dierf net ophalen.

Jiddereen ass eenzegaarteg. Di Eenzegaartegkeet ass e Kaddo, well mir domadder eng eegen Identitéit hunn, déi äis et erlaabt mat anere Mënschen a Kontakt ze trieden a mateneen an der Verschiddenheet eppes méi Grousses ze liewen.
Ech woe mol ze behaapten, datt Gott sech bei jidderengem vun äis besonnesch vill Méi ginn huet fir äis esou ze erschafe wéi mir sinn. Dann hoffen ech, datt mir all frou mat äis selwer sinn, sou wéi mir sinn. Mat eise gudde Säiten op déi mir houfreg sinn, a mat eise Begrenzungen, eise méi eckege Kanten, eise Verletzungen,déi mir gär verstoppen.

Gott huet de Mënsch fräi geschafen : Mir si keng Marionetten, déi u Seeler hänken a vu virera friem bestëmmt sinn. 
Gott léisst eis fräi z’entscheeden tëscht deem wat Liewe fërdert, an deem wat d’Liewen abiméiert oder zerstéiert. Hien wënscht sech natierlech, datt mir d’Liewe wielen, mee forcéiere kann hien eis net. Dat ass de Risiko, dee Gott agaangen ass, mat eiser Fräiheet.
Zur Fräiheet gehéiert och, datt de Mënsche ka wielen, op hie säi Liewen a Relatioun mat Gott, also am Glawe wëll liewen, oder ouni Gott. Gott bleift trei a senger Léift egal wéi mir eis entscheeden. 
Gott huet eis Gottesfäeg geschafen, fäeg hien ze kennen, hien huet eis net Gottesbedürfteg erschafe, datt mir net wiele kéinten, ob mir un Hien gleewen oder net.
Awer Fräiheet heescht net, datt ech nach Lust und Laune liewen, ouni Rücksicht op aner Mënschen. Meng Fräiheet hält do op, wou dem aner Mënsch seng ufänkt.

Zum Mënsch si gehéiert, datt mir Verantwortung fir eist Liewen iwwerhuelen. Dat ass eng Konsequenz vun der Fräiheet. Dat ass méi wéi op eege Féiss ze stoen. Et heescht Entscheedungen huelen an derzou stoen. Viru mir selwer a viru Gott grued ze stoen, ouni a Versuchung ze geroden aneren d’Schold fir mei Liewen ze ginn. 
Verantwortung droe mir och, fir d’Kierch a fir d’Gesellschaft. Dovunner méi an e puer Deeg.

Als Chrëschtinnen a Chrëschten si mir beschtens ausgerüst fir fräi ze liewen a Verantwortung ze iwwerhuelen : Bei eiser Daf hu mir Gottes Geescht geschenkt kritt, deen an eis lieft. Gottes Geescht stäerkt eis, wa mir an der Nofolleg vum Jesus ginn, an inspiréiert eis zu gudden Entscheedungen

Mënsch sinn sou wéi mir sinn : dat heescht fir eis Chrëschtinnen a Chrëschten, datt mir eist Liewen ëmmer nei vum Evangelium inspiréiere loossen an eis esou, wéi de Mathäus am Evangelium, vu Jesus sengem baarmhäerzege Bléck beréiere loossen.

De Jesus gesäit den Zöllner Mathäus, a seet zu deem : Komm mir no. 
Dem Jesus säi Bléck bleift net bei den Äusserlechkeeten hänken.  Hien gesäit am Mathäus net nëmmen den Zöllner, mee virun allem e Mënsch, dee Gottes Léift an Zouwendung brauch an deen dofir op ass.
De Jesus gëtt dem Mathäus ze verstoen, Du bass net an dem agespaart wat’s Du grad méchs. Du kanns dech verännere loossen, wann ns du mir nogees. Och du bass och e Mënsch, dee sou wéi hien ass, a Gottes Léift ass. An dës Léift bewierkt, dass du a menger Nofolleg dat Bescht an dat Gutt an Dir entdecks an et fir anerer asetze kanns. Komm mat, Du bass eenzeg an ech brauch Dech, ech huelen Dech an d’Gemeinschaft eran.

De Mathäus steet op, a geet dem Jesus no. Nach ni hat e Mënsch hien ugekuckt, sou wéi de Jesus, mat engem Bléck deen net verurteelt, mat engem Bléck deen opriicht. E Bléck voller Léift a Barmhäerzegkeet, deen dem Mathäus de Mutt gëtt, de Jesus bei sech heem z’invitéieren.

De Jesus setzt sech mam Mathäus un een Dësch, dat suergt fir Onversteesdemech bei de Léit, hire Bléck op de Mathäus huet sech net geännert, si gesinn an him nëmmen den Zöllner. 

Och mir brauchen de Bléck vu Jesus fir eist ganzt Mënsch sinn, net nëmme fir dat, wat an eis abiméiert ass.
Mir brauchen och dem Jesus säi gudde Bléck fir eis Talenter a Fäegkeeten ze erkennen a fir se zum Wuel vun aneren anzebréngen. Ouni e Bléck, dee wäertschätzt, ass et munchmol schwéier sech selwer wäertzeschätzen. Do si mir beim Jesus awer gutt opgehuewen. 

Wa mir äis wierklech esou unhuele wéi mir sinn, an eist Liewe gären ënnert de Bléck vu Jesus stellen, mat eise gudde Säite wéi mat eise Begrenzungen a Schwächten, dann hu mir am Glawe verstanen, datt Gottes äis grad duerch a mat eise Begrenzungen, eise Verletzungen seng onendlech Léift schenkt. 

Gott waart net drop datt mir perfekt sinn, fir äis gären ze hunn. Seng Léift ass gratis an absichtslos. De Jesus huet net zum Mathäus gesot : sou lo gëff emol jidderengem di Suen zréck, déis du de Léit ze vill ofgeknäppt hues, an dann iwwerleeën ech mir op ech dech ënner Ëmstänn a mäin Déngscht ruffe kann. 
Neen, déi absichtlos Léift, déi de Mathäus am Jesus erlieft drängt hien derzou säi Liewen ze änneren als fräiwëlleg Äntwert op Gottes Léift, déi sech am Jesus weist. 

Viru Gott kënne mir eis mat eis Schwchten weisen an se zouginn. Dat fält eis heiansdo schwéier. Villäicht well mir an äis Spuere vun engem eesäitegen an domat falsche Gottesbild droen, e Gott dee strooft, virun deem mir äis ganz kleng musse maachen, fir datt hien äis gären huet a verzeit. Et brauch vill Vertraue fir sech esou ze weise wéi mir wierklech sinn  an ech wënschen eis, datt mir dat, an eise Familljen, bei eise Frënn an an der Kierch erfuere kënnen. 
Dat heescht net, datt mir d’Hänn an de Schouss leen a soen, o Herrgott maach emol. Wann ech mech bewosst ënnert de Bléck vu Gott stellen, seng Léift unhuelen, da well ech mech zum Gudde verännere loossen, a mech mat dorunner bedeelegen, datt méi Liewe méi ganz ass. Gottes absichtslos Léift léisst fräi, a grad doduerch mobiliséiert si datt Bescht wat an äis ass. Gott handelt net géint eise Well.

Wa mir dat erkannt hunn, da kënne mir mam Psalmist bieden : Herrgott, ech soen Dir Merci, dass Du mech esou wonnerbar erschafen hues. 

Être humain, personne humaine tel que nous sommes, unique, aimé, créé libre, limité et vulnérable, avec nos points forts et nos faiblesses, doté d’une dignité qui ne peut être niée.
Dieu nous aime tels que nous sommes, car il a créé toute personne avec amour. Si nous en sommes conscients, cet amour nous permet à nous aimer à notre tour dans notre unicité et en même temps nous encourage en toute liberté  à travailler sur nous-mêmes, à nous laisser convertir pour devenir davantage cette personne que Dieu voit en nous.
L’évangile de l’appel du collecteur d’impôts Mathieu nous rappelle que Jésus n’est pas venu pour appeler les justes, mais les pêcheurs. Le regard miséricordieux que Jésus a posé dur Mathieu a changé sa vie. Mathieu s’est relevé pour être la personne que Dieu voit en lui.
Si nous osons nous montrer à Dieu tels que nous sommes aussi avec ce que nous n’aimons pas en nous, il en fera quelque chose de beau.
Dieu n’attend pas que nous soyons parfaits, pour nous aimer. Il ne pose pas des conditions. Il se réjouit de tout cœur si nous accueillons son amour et son pardon dans notre vie. C’est justement son amour gratuit qui nous permet de grandir et de partager cet amour avec d’autres. 
Notre vie en sera changé et nous pouvons prier avec le psalmiste : « Seigneur, je reconnais devant toi le prodige, l'être étonnant que je suis : 

Je nous invite à prendre un moment de silence et de prière pour mettre notre vie sous le regard de Jésus et de lui dire soit notre action de grâce pour la personne que nous sommes, soit lui demander sa miséricorde pour que qqch dans notre vie puisse changer. 

Ech invitéieren eis zu engem Moment vu Stëllt a Gebiet, wou mir eist Liewen ënnert de Bléck vum Jesus stellen an Him entweder eise Merci soe fir dee Mënsch dee mir sinn oder fir Seng Barmhäerzegkeet ze froen, datt an eisem Liewen eppes ännere kann. 

Amen.